O Έλλην προοδεύει εις το εξωτερικόν!

Κατ΄αρχήν αυτό είναι το παραθύρι του δωματίου μου, η θέα μου προς τον έξω κόσμο και το καπνιστήριο μου. Διαθέτει άνοιγμα 15 εκ. (μετρημένων) ίσα ίσα για να βγάζεις το κουλό σου έξω και να κάνεις ένα τσιγάρο, ρίχνοντας ταυτόχρονα καχύποπτες ματιές προς τον smoke detector του δωματίου με έναν έκδηλο φόβο μην αρχίσει να τσιρίζει. (Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται όταν συμβεί!). Αυτή η καταπίεση κράτησε 10 ολόκληρες μέρες.Όμως ως γνωστό "Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει" οπότε μια ωραία βραδυά κάνω το μεγάλο βήμα και ανάβω το τσιγάρο ΜΕΣΑ στο δωμάτιο έχοντας το χέρι μου στο μπάνιο και φυσώντας τον καπνό προς τον μικρό απορροφητήρα που διαθέτει, για άλλους φυσικα λόγους... Ελάχιστες μέρες αργότερα έρχεται και το τελειωτικό χτύπημα απέναντι στο σύστημα (a shock to the system) με την αγορά και τοποθέτηση ενός μικρού ανεμιστήρα να στοχεύει κατευθείαν πάνω στον "ντιτέκτορα" και να τον βγάζει εκτός μάχης στέλνοντας του μια αύρα καθαρού αέρα... Να λοιπόν μια καθαρά Ελληνική χαζοπατέντα απέναντι στο άκαμπτο Βρεττανικό σύστημα . Έτσι λοιπόν ο Έλλην λαμπρύνει την Ελλάδα εις το εξωτερικόν!

Πάντως, ζωηρή εντύπωση μου έκανε το σχόλιο μιας μικρής Αμερικανίδας, προ ολίγων ημερών, όταν κατάφερα να οδηγήσω αυτήν και τις φίλες της (πιπινοβοσκός, κατά Στάθη) μέσα απ το "δαιδαλώδες" συγκοινωνιακό σύστημα του Λονδίνου στο club όπου θέλαμε να πάμε. Γύρισε λοιπόν και είπε κάτι του στυλ "ουαου η Ελληνική εξυπνάδα...!" Βρε, λες τελικά να έχουμε κάποια φήμη στο εξωτερικό;

Erasure-Royal Albert Hall- 25/9/2007

Χθες το βράδυ σ' αυτή τη συναυλία ένιωσα για πρώτη φορά την Αγγλία σαν το σπίτι μου. Ένα από τα most wanted 80's group, που δεν έχω δει, εμφανίστηκε στο πανέμορφο Royal Albert Hall . Μόλις οι Erasure βγήκαν στην σκηνή και ο Andy Bell έπιασε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει με πήραν τα ζουμιά μάγκα μου. Αν δεν συγκρατιόμουν θα άρχιζα να κλαίω με λυγμούς μου φαίνεται.
Βασικά έκαναν την παρουσίαση του νέου τους album αλλά δεν παρέλειψαν να πουν και τα κλασσικά ποπ αριστουργήματα τους όπως το ship of fools, love to hate you, sometimes, a little respect, breath of life, stop κτλ. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα καθώς σχεδόν όλοι ξέραν απ' έξω τους στίχους και οι ηλικίες στο κοινό κυμαίνονταν από 18 μέχρι 60 χρ. (Και φυσικά τα gay ζευγάρια με ξυρισμένο κεφάλι και αλά Εrasure στυλ ηταν άφθονα). Εγώ όπως πάντα όταν βλέπω ένα αγαπημένο μου group απασχολώ όλο το σώμα μου, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Το δεξί χέρι τραβάει videos-photos, το αριστερό λικνίζεται, το στόμα τραγουδάει και ό,τι απομένει χορεύει. Και φυσικά όπως πάντα όταν βλέπω ένα 80's συγκρότημα έχω πάντα αυτή την χαρά ανακατεμένη με μελαγχολία για μια εποχή που χάνεται ανεπιστρεπτί. Επίσης στο γυρισμό, κοντά στο Τραφάλγκαρ, ένας μαύρος έπαιζε στο δρόμο σαξόφωνο, αλλά τόσο ωραία, που αν είχα παρέα, άνετα θα καθόμουν για ένα μπουκαλι κρασί, εκεί στο πεζοδρόμιο, παρ' όλο το κρύο που έκανε.

Πρώτες εντυπώσεις.

Τσιγάρο. Τι ειρωνεία θεέ μου! Να είσαι στο "Big smoke" και να μην μπορείς να καπνίσεις πουθενά... Ήθελα να ήξερα πως έχουν συμβιβαστεί με αυτό το μέτρο, όλα τα ατίθασα παιδιά της Βρετανικής μουσικής σκηνής απ' τον Mick Jagger μέχρι τον Damon Albarn και κυρίως ολόκληρη η εργατική τάξη της Αγγλίας που είχε σαν "οικόσημο" τα δυο-αλά James Bond- σταυρωτά χέρια: το ένα με μια μεγάλη μπύρα και το άλλο με ένα αναμμένο τσιγάρο.
Οι Αγγλίδες. Παναγία μου! Πως είναι έτσι;; Αν ήμουν μπόγιας θα τις μάζευα όλες. 'Εχουν τόση χάρη όση και οι ανθρακωρύχοι λίγο πριν πάνε για δουλειά.
Επικοινωνία. Μηδέν. Και υποτίθεται ότι ξέρω Αγγλικά εδώ και 20 χρόνια. Πόση προσπάθεια χρειάζεται να πεις στην γκόμενα στην reception ότι σου λείπει απ' το δωμάτιο μια καρέκλα; Ειδικά όταν ήδη της έχεις πει για missing furniture. Της είπα 4 φορές chair μέχρι να καταλάβει. Εδώ όσο πιο δύσκολα μιλάς,τόσο πιο εύκολα καταλαβαίνουν. Chaiaiai...χωρίς r. Αυτή είναι η σωστή προφορά.
Διαφορά ηλικίας. Φρίκη. Νιώθω σαν να μην έχω καμμιά δουλειά εδώ. Όλα είναι μωρά μπροστά μου. Σε ολόκληρο το course του computer science στο αμφιθέατρο δεν αντίκρυσα κανένα πάνω από 21.
Το Λονδίνο. Υπέροχο παρ' όλα αυτά. (Η φωτο είναι απ το Brick Lane στο ανατολικό Λονδίνο, γνωστό για τους ανεξάρτητους σχεδιαστές μόδας και τα vintage μαγαζιά ρούχων και είναι απ τις πρώτες που τράβηξα)
ΥΓ Αν δεν είχε έρθει μαζί μου ο Γιώργος, μπορεί και να είχα φύγει πίσω για Ελλάδα από την 3η μέρα. Σήμερα κλείνω μια βδομάδα ως Londoner. 3 χρόνια και σήμερα μένουν μόνο.