Anarchy in Brixton Academy

"A guy walks up to me and asks 'What's Punk?'.
So I kick over a garbage can and say 'That's punk!'.
So he kicks over the garbage can and says 'That's Punk?',
and I say 'No that's trendy!

Νομίζω, λίγο-πολύ, οι περισσότεροι απο μας, όσοι τουλάχιστον μεγαλώσαμε με την την ροκ μουσική και «κουλτούρα» ,περάσαμε απο κάποια φάση εφηβικής και μετεφηβικής επανάστασης που στην λογοτεχνία λεγάταν Μπουκόφσκι ή Κέρουακ, στον κινηματογράφο λεγοταν Pulp Fiction ή Trainspotting, στην μουσική λεγόταν Doors ή Sex Pistols. Μπορείτε φυσικά να προσθέσετε άπειρους συνδιασμούς και αποχρώσεις.

Όταν ξεκίνησα για να έρθω στο Λονδίνο ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα έβλεπα από κοντά ένα ζωντανό μύθο που είχε άλλαξει μέσα σε 3 χρόνια την παγκόσμια πορεία της ροκ μουσικής και αισθητικής . Για να πώ την αλήθεια δεν ήξερα καν αν όλα τα μέλη των Sex Pistols ήταν εν ζωή. Όταν είδα την διαφημιστική αφίσα για την ένωση των Pistols και τις συναυλίες που θα δίναν για την επέτειο των 30 χρόνων από το θρυλικό Never mind the bollocks μου φάνηκε σαν φάρσα. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αλήθεια και μάλιστα το group θα έπαιζε με το original line up. Όπως και έγινε.

Ο αρχικός τους σκοπός ήταν για μια και μοναδική εμφάνιση αλλά ύστερα από ένα sold out σε χρόνο ρεκόρ, προγραμματίστηκαν αλλες 5 εμφανίσεις και εγώ ίσα που πρόλαβα να βρω εισητήριο για την τελευταία στις 14/11/2007. Πριν ξεκινήσω από το σπίτι είχα μεγάλη αγωνία αλλά ταυτόχρονα φοβόμουν μήπως δω μια παρέα από ξεκουτιασμένους και χοντρούς πενηντάρηδες να σβήνουν τσιγάρα πάνω τους μιμούμενοι τους εαυτούς τους πριν 30 χρόνια. Ευτυχώς έπεσα έξω.

Ο Johnny Rotten κράτησε πολύ καλά τις ισορροπίες ανάμεσα στην «επιθετική διάθεση» και στην ωριμότητα. Ήταν αυτό που θα περίμενε κανείς να είναι πανκ αλλά χωρίς να φτάνει σε σημείο γελειότητας ή γραφικότητας. Το live, επίσης (παραδόξως, μετά από την τόσο μακρόχρονη απουσία τους) ήταν πολύ καλό.

Την είσοδο του συγκροτήματος ακολούθησε ένα ντελίριο ζητωκραυγών και ο Rotten αφού χαιρέτησε το Λονδίνο και δήλωσε πως είναι fucking drunk, μετά είπε I am a veeerrrry pretty big cunt και ξεκίνησαν με το Pretty Vaccant. Στα διαλείματα μεταξύ των κομματιών κάθε πρόταση που έλεγε είχε και 2-3 fucking μέσα και τα rrrrrr κροτάλιζαν μέσα από αυτή την χαρακτηριστική προφορά του. Ήταν μια πολύ καθώς πρέπει πανκ συναυλία, rrrright!!

Tο αποκορύφωμα όμως ήταν στο κομμάτι με το οποίο έκλεισαν την συναυλία. Anarchy in the UK! Ο Johnny Rotten είπε κάτι του στυλ Ξέρω πόσο θέλετε να ανάψετε τσιγάρο μεσα στις pub αλλά δεν τολμάτε you fucking scared bastards κτλ και ξεκινάνε να παίζουν το κομμάτι. Και τότε γίνεται Ο Πανικός. Άρχιζει ένας καταιγισμός από beer throwing και επίσης γίνεται το αδιανόητο: αρχίζουν και ανάβουν τσιγάρα μέσα στο Brixton Academy! Αυτό ειδικά δεν περίμενα να το δω ποτέ στην Αγγλία.

Punk’s not dead man.

Ο Έλληνας Μπραντ Πιτ στο Λονδίνο.

Και αν δεν το πιστεύετε, ορίστε οι αποδείξεις! Είχε την ευγενή καλωσύνη να ποζάρει για μας στο γιοφύρι Blackfriars...Η αλήθεια είναι ότι τελικά, όπως ξαναείπα, με τον Γιώργο δεν βρεθήκαμε και πολύ, λόγω αντίθετων ωραρίων ύπνου! Το τριήμερο που ήταν εδώ ξεπεράσαμε τον εαυτό μας στον "ανώμαλο" ύπνο. Θα παραθέσω τα στοιχεία λεπτομερώς γιατί ίσως έχουν και κάποια επιστημονικη αξία. Έχουμε και λέμε:

Παρασκευή προς Σάββατο:
Γιώργος: 12.30 το βράδυ εώς 1 το μεσημέρι Σαββάτου.
Εγώ: 12.50 το βράδυ εώς 6 το πρωί Σαββάτου.
Σάββατο προς Κυριακή:
Γιώργος: Δεν κοιμήθηκε..
Εγώ: 7 απόγευμα Σαββάτου εώς 5 ξημερώματα Κυριακής
Κυριακή:
Γιώργος: 10 το πρωί εώς 5 το απόγευμα.
Εγώ: Χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί διάβαζα και δεν καταλάβαινα τίιιιποτα..

Πάντως καλά περάσαμε (και ο Γιώργος ακόμα καλύτερα, νομίζω..)

Φάγαμε και μπριζόλα (επιτέλους!!..). Στο Angus steak house.

Πήγαμε και στο Tate Modern gallery. Εκεί πληρώσαμε 7 λίρες για να δούμε μιά έκθεση μοντέρνας ¨βλακείας" που ήταν επιεικώς...ανούσια και απαράδεκτη. Μας αποζημίωσε όμως η έκθεση με πίνακες ζωγραφικής που φιλοξενεί μόνιμα το Tate. Και αυτή, έχει ελεύθερη είσοδο. Πρώτη φορά βλέπω Πικάσο και Μιρό και Ματίς από κοντά (και πολλούς άλλους φυσικά). Γενικά είχε και πολύ καλό και ωραίο κόσμο και φοβερή ατμόσφαιρα. Αν θες να κάνεις γνωριμία με ωραία γκόμενα ή γκόμενο που ασχολείται με την τέχνη πήγαινε εκεί. Το προτείνω.

Αρχιτεκτονικά το Τate είναι κάτι το απερίγραπτο. Και εσωτερικά και εξωτερικά. Επίσης στο ισόγειο χώρο βρισκόταν ενα γιγάντιο project σε εξέλιξη όπου το πάτωμα ήταν χωρισμένο στα 2 με ένα τεράστιο σε μήκος ρήγμα, σαν αυτά που γίνονται στην Ιαπωνία στους μεγάλους σεισμούς. Και σιγά σιγά οι 2 πλάκες πλησίαζαν η μία την άλλη. Κάτι σαν προσομοίωση της κίνησης των τεκτονικών πλακών της γης. Δεν έχω ιδέα.

Ακόμα, πήγαμε και σε μια pub που μου άρεσε, δίπλα στον Τάμεση. Είχε και πολύ νόστιμη Guiness. Πολύ νόστιμη.

Πήγαμε και επίσκεψη στο σπίτι της φίλης μας της Εύης...ε,αυτά.

Καλά ήταν! Eίχα καιρό να βγω έξω. Και χάρηκα πολύ που είδα τον George.

Τώρα βέβαια η παραπάνω περιγραφή μου, κρύβει ένα "σκοτεινό" σημείο που για όποιον δεν το κατάλαβε κρύβεται στο...κενό ύπνου του Γιώργου μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής. Εκείνο το βράδυ απ΄ότι μου είπε, έγιναν τα καλύτερα. Είχε πάει σε ένα warehouse party και μάλλον ήταν πολύ καλά. Μάλλον ήταν το σημείο 0 του Γιώργου στην νυχτερινή διασκέδαση...

Όμως πρέπει να αφήσω τον ίδιο να σας τα διηγηθεί.

Το Σάββατο έγινε και η μεγάλη παρέλαση The Lord Mayor's Show προς τιμήν του νέου δήμαρχου της πόλης. Είναι ένα έθιμο που γίνεται κάθε χρόνο, εδώ και 800 χρόνια στο Λονδίνο και συμμετέχουν σώματα του στρατού, μπάντες, άρματα, αντιπρόσωποι σωματείων και είναι κάτι μεταξύ στρατιωτικής παρέλασης και καρναβαλιού. Όσοι παρελαύνουν είναι με το χαμόγελο στα χείλια, δεν έχει την αυστηρότητα των Ελληνικών παρελάσεων. Κατάφερα να χωθώ κάπου μπροστά μπροστά και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες.

Εχμ...ναι. Ποιός είπε ότι δεν υπάρχουν ωραίες Αγγλίδες;!...(Με τέτοιες αξιωματικίνες οι Έλληνες φαντάροι θα απαιτούσαν αύξηση της θητείας στα 2 χρόνια ξανά).

Κοιτάξτε αυτόν τον τύπο αριστερά. Δεν μοιάζει σαν έκθεμα που το σκασε από το μουσείο της μανταμ Τισό;

"Ποιός είπε ότι οι Αγγλίδες δεν ειναι ωραίες;!" part II.

Πάντως όσο παρατηρώ την συγκεκριμένη νομίζω ότι τελικά κερδίζει τις εντυπώσεις από την αξιωματικίνα της πρώτης φωτο.

Και τελειώνουμε με μια φωτο από το Tate Modern.

Αυτό ήταν το τριήμερο με τον Γιώργο με λίγα λόoγιαα...

Neeext please!!...

Denial of Service

Αγαπητό μου ημερολόγιο, πάει, τελείωσε το Λονδίνο των Clash, των Rolling Stones, των Police, των Eurythmics , των Pink Floyd και κατα κάποιο τρόπο, οι μέρες της «αθωότητας» έληξαν για μένα. Έφυγε το Λονδίνο των 60’s , των punk, του Camden town, του Notting hill, του Soho, του Porto Bello, και του Trafalgar square,της μόδας και των pubs. Tώρα περνάω, σχεδόν, τρέχοντας ανάμεσα απ’ όλα αυτά για να πάρω το φτηνό και άνοστο hot dog μου από την καντίνα κάτω από την γέφυρα στο Waterloo station και ξανά πίσω, μπροστά από το pc για διάβασμα. Δεν έχω βγει πουθενά τελευταία. Κοιμάμαι, επίτηδες, στην καρέκλα, μετά την σχολή, γιατί αν πέσω στο κρεβάτι δεν θα έχω ξυπνημό. Έχω ταυτόχρονα 3 σωματικά προβλήματα. 1.Κρύωμα στην μασέλα (δεν μπορεί ν ανοίξει ο στόμας μου πάνω απο 15 μοίρες) 2. Κρύωμα στα αριστερά πλευρά (δεν μπορω να πάρω βαθιά ανάσα) 3. Μόλυνση στο μάτι(είναι όλη μέρα δακρυσμένο) Είμαι η χαρά των γιατρών!

Aγαπητό μου ημερολόγιο τις τελευταίες 2 βδομάδες έχω πήξει στα δυαδικά συστήματα και την java. Ποιός να το φανταζόταν.. To κακό είναι οτι η μαθηματική λογική μπήκε,εντελώς ξαφνικά, σαν κακός δαίμονας στην ζωή μου και έρχεται σε σύγκρουση με την καλλιτεχνική φύση (“αχ, καλέ”, και τέτοια..) που προσπαθούσε τόσα χρόνια να αναπτύξει ο εγκέφαλος μου. Καθόλου εύκολο πράγμα σας πληροφορώ. Βλέπω εφιάλτες ότι με βρίζει ο Χάμφρευ Μπόγκαρντ μ’ αυτό το στόμα σαν πολυβόλο των Συμμάχων στην Αλγερία.

Τώρα ο μυαλός μου έχει πάθει... D.O.S. (Denial of Service (α! Μην το συγχέουμε αυτό με το αλλο DOS που ειναι Disc Operating System)). Αρνείται να με εξυπηρετήσει, βρε αδελφέ. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να καταλάβει. Τόσο απλά.

Περνάω πολύ δύσκολα τελευταία και ο κίνδυνος να μην περάσω τις εξετάσεις είναι ορατός. Για να επιβιώσεις εδώ πρέπει να εισαι μηχανή διαβάσματος (reading machine, για τους αγγλόφωνους αναγνώστες). Ειδικά τα βράδυα η κατάσταση είναι λίγο δράμα, το μυαλό υπερφορτωμένο, έτοιμο να εκραγεί, οι συγκρούσεις μέσα σου να αυξάνονται, να θες αλλά να μην μπορείς, να πρέπει αλλά να μην τα καταφέρνεις, τι θα πει ο θείος, τι θα πεί η μαμά, τι θα πεί το σκυλάκι μου, τι θα πεί ο γείτονας, αλλά κυρίως τι θα πω εγώ,και δεν φοβάμαι τον πόνο, αλήθεια, αλλά με τι αντίτιμο, και τι θα κάνω, και οι μέρες περνάν έτσι, μια συνεχή αναμέτρηση με το ίδιο σου το μυαλό που είναι σαν χωρισμένο στα δύο.Οριακά είμαστε. Σχεδόν. Και υποτίθεται ότι ο πρώτος χρόνος είναι εύκολος...Και τελικά μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να ισχύει x=x+1 !!!

Και εδώ θα παραθέσω μερικούς πρόσφατους στίχους (που μου άρεσαν πολύ) ενός πιστού «συνταξιδιώτη» μου, που με επισκέφτηκε προσφατα :

“Δεν υπάρχουν συνήθειες , υπάρχουν ανάγκες που μέσα τους κλεινόμαστε σαν στρείδι μαλακό και απροστάτευτο..
Δεν υπάρχουν εικόνες, υπάρχουν μόνο λέξεις, όταν όλα σου πάνε στραβά..
Και όταν πιάνεις λιμάνι και αργά αγναντεύεις την γραμμή που χωρίζει το γαλάζιο από το γαλάζιο, τότε είσαι μόνο εικόνες..
Και οι λέξεις βουλιάζουν σε αυτό το λιμάνι σαν χάρτινο παιδικό καΐκι που βιάστηκε να ανταμώσει τον βυθό..”
Τιμολέων.