Denial of Service

Αγαπητό μου ημερολόγιο, πάει, τελείωσε το Λονδίνο των Clash, των Rolling Stones, των Police, των Eurythmics , των Pink Floyd και κατα κάποιο τρόπο, οι μέρες της «αθωότητας» έληξαν για μένα. Έφυγε το Λονδίνο των 60’s , των punk, του Camden town, του Notting hill, του Soho, του Porto Bello, και του Trafalgar square,της μόδας και των pubs. Tώρα περνάω, σχεδόν, τρέχοντας ανάμεσα απ’ όλα αυτά για να πάρω το φτηνό και άνοστο hot dog μου από την καντίνα κάτω από την γέφυρα στο Waterloo station και ξανά πίσω, μπροστά από το pc για διάβασμα. Δεν έχω βγει πουθενά τελευταία. Κοιμάμαι, επίτηδες, στην καρέκλα, μετά την σχολή, γιατί αν πέσω στο κρεβάτι δεν θα έχω ξυπνημό. Έχω ταυτόχρονα 3 σωματικά προβλήματα. 1.Κρύωμα στην μασέλα (δεν μπορεί ν ανοίξει ο στόμας μου πάνω απο 15 μοίρες) 2. Κρύωμα στα αριστερά πλευρά (δεν μπορω να πάρω βαθιά ανάσα) 3. Μόλυνση στο μάτι(είναι όλη μέρα δακρυσμένο) Είμαι η χαρά των γιατρών!

Aγαπητό μου ημερολόγιο τις τελευταίες 2 βδομάδες έχω πήξει στα δυαδικά συστήματα και την java. Ποιός να το φανταζόταν.. To κακό είναι οτι η μαθηματική λογική μπήκε,εντελώς ξαφνικά, σαν κακός δαίμονας στην ζωή μου και έρχεται σε σύγκρουση με την καλλιτεχνική φύση (“αχ, καλέ”, και τέτοια..) που προσπαθούσε τόσα χρόνια να αναπτύξει ο εγκέφαλος μου. Καθόλου εύκολο πράγμα σας πληροφορώ. Βλέπω εφιάλτες ότι με βρίζει ο Χάμφρευ Μπόγκαρντ μ’ αυτό το στόμα σαν πολυβόλο των Συμμάχων στην Αλγερία.

Τώρα ο μυαλός μου έχει πάθει... D.O.S. (Denial of Service (α! Μην το συγχέουμε αυτό με το αλλο DOS που ειναι Disc Operating System)). Αρνείται να με εξυπηρετήσει, βρε αδελφέ. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να καταλάβει. Τόσο απλά.

Περνάω πολύ δύσκολα τελευταία και ο κίνδυνος να μην περάσω τις εξετάσεις είναι ορατός. Για να επιβιώσεις εδώ πρέπει να εισαι μηχανή διαβάσματος (reading machine, για τους αγγλόφωνους αναγνώστες). Ειδικά τα βράδυα η κατάσταση είναι λίγο δράμα, το μυαλό υπερφορτωμένο, έτοιμο να εκραγεί, οι συγκρούσεις μέσα σου να αυξάνονται, να θες αλλά να μην μπορείς, να πρέπει αλλά να μην τα καταφέρνεις, τι θα πει ο θείος, τι θα πεί η μαμά, τι θα πεί το σκυλάκι μου, τι θα πεί ο γείτονας, αλλά κυρίως τι θα πω εγώ,και δεν φοβάμαι τον πόνο, αλήθεια, αλλά με τι αντίτιμο, και τι θα κάνω, και οι μέρες περνάν έτσι, μια συνεχή αναμέτρηση με το ίδιο σου το μυαλό που είναι σαν χωρισμένο στα δύο.Οριακά είμαστε. Σχεδόν. Και υποτίθεται ότι ο πρώτος χρόνος είναι εύκολος...Και τελικά μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να ισχύει x=x+1 !!!

Και εδώ θα παραθέσω μερικούς πρόσφατους στίχους (που μου άρεσαν πολύ) ενός πιστού «συνταξιδιώτη» μου, που με επισκέφτηκε προσφατα :

“Δεν υπάρχουν συνήθειες , υπάρχουν ανάγκες που μέσα τους κλεινόμαστε σαν στρείδι μαλακό και απροστάτευτο..
Δεν υπάρχουν εικόνες, υπάρχουν μόνο λέξεις, όταν όλα σου πάνε στραβά..
Και όταν πιάνεις λιμάνι και αργά αγναντεύεις την γραμμή που χωρίζει το γαλάζιο από το γαλάζιο, τότε είσαι μόνο εικόνες..
Και οι λέξεις βουλιάζουν σε αυτό το λιμάνι σαν χάρτινο παιδικό καΐκι που βιάστηκε να ανταμώσει τον βυθό..”
Τιμολέων.