Ένα ντοκυμαντέρ που είδα, μου θύμισε ξανά κάτι εξάποδους εφιάλτες! Τα ακάραια. Κάτι μικροσκοπικά πλασματάκια, αόρατα με γυμνό μάτι, που ζουν κατά εκατομμύρια στο κρεβάτι μας και τρέφονται από το νεκρό δέρμα μας. Όταν είχα πρωτομάθει για την ύπαρξη τους και τα είχα δει σε μεγένθυση, είχα χάσει τον ύπνο μου! Όμως, μ' αυτά και μ΄αυτά, αγόρασα ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο 200x (παιδικό απωθημένο) που συνδέεται με τον υπολογιστή και μπορείς παράλληλα να κάνεις capture αυτά που βλέπεις. Δεν ξέρω αν μπορείς με τις δυνατότητές του να δεις τα ακάραια (ούτε και θα το αποπειραθώ) όμως προς το παρόν, τράβηξα μερικές φωτο ένα απλό αναπτήρα bic που τελικά μοιάζει με ένα περίεργο industrial γλυπτό.
Ένα παιχνίδι παύλα κουίζ βασισμένο στην πρόσκληση του φίλου μου Στάθη, στο οποίο καλείσαι να μαντέψεις την αλήθεια ανάμεσα στα ψέματα. Θα συνδέσω 4 ταινίες που μου άσκησαν κάποια επιρροή, με την πραγματική μου ζωή. Αλλά τι από τα παρακάτω συνέβη πραγματικά? Ο νικητής κερδίζει τις ταινίες σε DVD. . .
Οι ταινίες που άλλαξαν λίγο τον ρουν της ζωής μου.
Rumble Fish (O Αταίριαστος) Σ’ αυτό το Α/Μ -από άποψη- φιλμ του Coppola, ο Matt Dillon ζει στη σκιά του αδελφού του (Mickey Rourke) ο οποίος ακροβατεί επικίνδυνα μεταξύ μεγαλοφυΐας και σχιζοφρένειας με φόντο τις Αμερικάνικες συμμορίες του δρόμου. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, δίπλα στον ωκεανό, ο Dillon σπάει με την γυμνή γροθιά του, το τζάμι ενός περιπολικού.
Ένα βράδυ σε κάποιο πάρτυ, που είχα τσακωθεί άγρια με τον εαυτό μου, έριξα 3-4 απανωτές μπουνιές στο σκληρό τζάμι μιας πόρτας με αποτέλεσμα να κοπώ άσχημα. Έπαθα ακατάσχετη αιμορραγία, με πήρε ένα ασθενοφόρο στα επείγοντα και την γλύτωσα φτηνά με το χέρι στο νάρθηκα για 2 μήνες σχεδόν. Παραλίγο να μείνω ανάπηρος γιατί το γυαλί πέρασε ξυστά από τα νεύρα του χεριού μου.
Snatch (Η Αρπαχτή) Ο Brad Pitt παίζει τον ρόλο ενός τσιγγάνου που μπλέκει σε αγώνες παράνομου μποξ. Ανεβαίνει πάνω στο ρινγκ καπνίζοντας, ύστερα από hangover, αλλά τελικά αποδεικνύεται πιο σκληρός και από coffin nail, σωριάζοντας τους αντιπάλους του.
Η εικόνα του γυμνασμένου σώματος του με είχε κάνει να ζηλέψω τόσο που αποφάσισα να προσπαθήσω να του μοιάσω πάση θυσία…Έτσι άρχισα να κάνω φανατικά γυμναστική και βάρη σε καθημερινή βάση. Ταυτόχρονα μείωσα το κάπνισμα σε 5-6 τσιγάρα την μέρα. Ύστερα από ενάμιση χρόνο είδα για πρώτη φορά το σώμα μου τόσο γυμνασμένο!...
Grease Ο John Travolta παίρνει μέρος σε κόντρες με αυτοκίνητα στην κοίτη ενός ποταμού σ’ αυτό το πασίγνωστο musical που αναβιώνει την ατμόσφαιρα των 60’s και του rock n’ roll.
Φεύγοντας ένα βράδυ από ένα club αποφασίζω ότι πρέπει να βιώσω λίγο το κλίμα της ταινίας, οπότε κατεβαίνω με το αμάξι –μέσα από ένα στενό πέρασμα- στις όχθες του Κηφισού εκεί που εκβάλλει στο Φάληρο και αρχίζω να τρέχω μια μοναχική κούρσα πάνω στην τσιμεντένια κοίτη του...
Ο Εργένης Πρώτα είχα διαβάσει το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου. Αργότερα είδα την ταινία που γύρισε ο Νίκος Παναγιωτόπουλος με πρωταγωνιστή τον Στράτο Τζώρτζογλου του οποίου η ζωή μετατρέπεται σε ένα ζωντανό εφιάλτη όταν μαθαίνει ότι η γυναίκα του έχει γίνει πόρνη πολυτελείας.
Και κάποια στιγμή, ένα φρικτό Καλοκαίρι που είχα χωρίσει με την κοπέλα μου αποφάσισα να εκδικηθώ τον εαυτό μου και να κυλιστώ λιγάκι στον “βούρκο” δουλεύοντας ως απολυμαντής. Το τατουάζ του Τζώρτζογλου με την κατσαρίδα έγινε η “σημαία” μου και οι καυτές μέρες του Ιουλίου με έβρισκαν μέσα σε σκοτεινά υπόγεια πολυκατοικιών, σκυμμένο πάνω από φρεάτια, να ψεκάζω κατσαρίδες. Ήταν η καλύτερη δουλειά που έκανα ποτέ…
Δέκα χρόνια πριν, το 1998, είχα βρει ένα υπέροχο παλιό ψυγείο και το κουβαλήσαμε στην μέση ενός χωραφιού... Εκεί ακριβώς, ντάλα μεσημέρι, με την παλιοπαρέα, και ένα κάρο μπύρες που είχαν βράσει από τον ήλιο, γυρίσαμε ένα ψυχεδελικό video clip…
Ήταν η εποχή που ο Κέρουακ συναντούσε τον δικό μας Δρόμο στα θρυλικά εναλλακτικά κλαμπάκια της Συγγρού και τα γεμάτα χρυσόσκονες μάγουλα των κοριτσιών, το Μονόγραμμα του Σεφέρη συναντούσε τα νυχτερινά τηλεφωνήματα μας και ο Αστερισμός του Αιγόκερου την τεράστια και χαοτική αγκαλιά της Αθήνας.
Ήταν κάτι μέρες που καμωνόμασταν τους Μπουκοφσκικούς ρέμπελους κουλτουριάρηδες με βραδιές ποίησης και μετά τους Ροκ Σταρ και μπαίναμε με μπόλικο θράσος και τσιγάρα στο στόμα μέσα σε κάτι φτηνά studio για να ηχογραφήσουμε τραγούδια χωρίς να ξέρουμε ούτε μια νότα…. αλλά ποιος νοιάζεται…Αρκούσε ένα ποτό στα σκαλάκια του Plan B πριν χτυπήσεις το κουδούνι για να μπεις μέσα, και να συνέλθεις με αυτά τα άγια τραγούδια των Stone Roses και των Pulp.
Αυτό το ερασιτεχνικό video clip γυρίστηκε ακριβώς εκείνη την εποχή, με εντελώς πενιχρά μέσα. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα. Με μια κάμερα της κακιάς ώρας και ένα εντελώς πρωτόγονο τρόπο μοντάζ που δεν θα μπορούσε να πιστέψει άνθρωπος…Πρόσφατα κατόρθωσα να το “επαναφέρω στην ζωή” με ένα remastering και κάποια πρόσθετα βοηθητικά προγράμματα στο computer.
Το συγκεκριμένο τραγούδι των Depeche Mode αποτελεί ένα ύμνο στην φιλία και μου θυμίζει κάποιες στιγμές, από αυτές που σε σημαδεύουν για πάντα και τις νοσταλγείς όσα χρόνια και αν έχουν περάσει μάγκα μου.
Εκείνο το Καλοκαιρινό βράδυ του 1955 φυσούσε ένα πολύ ευχάριστο αεράκι. Ήταν ένα μικρό διάλειμμα από τα γυρίσματα του «Γίγαντα» στo Τέξας. Ήμασταν σχεδόν μέσα στην έρημο, σε μια μικρη κωμόπολη 3500 κατοίκων, την Marfa, όπου είχαν στηθεί τα σκηνικά για την ταινία. Ολόκληρα κτίρια που είχαν μόνο πρόσοψη και ήταν εντελώς άδεια από πίσω. Σημασία έχει μόνο αυτό που φαίνεται, όχι αυτό που είναι, έλεγε συνεχώς ο George Stevens, ο σκηνοθέτης, ο οποίος είχε σπαταλήσει ατελείωτα μέτρα φιλμ για τα πλάνα του.
Δίπλα στον Jimmy αισθανόμουν πάντοτε άνετα. Ίσως γιατι δεν κοιτάζαμε ποτέ ο ένας τον άλλον στα μάτια. Ψόφαγα για ένα ποτό εκείνο το βράδυ. Ευτυχώς, ένας αλκοολικός διευθυντής παραγωγής είχε πάντοτε ένα καλό bourbon στο πορτ-μπαγκάζ της Plymouth του. Οι όμορφες μακιγιέζ και οι Μεξικάνες κομπαρσίνες περνούσαν από μπροστά μας αλλά δεν τις δίναμε ιδιαίτερη σημασία. Όλες κοιτάζανε σαν τρελλές τον Jim αλλά έτσι κι αλλιώς το είχα συνηθίσει. Ο Jim ήταν πολύ ντροπαλός και σεμνός. Με τον Jim δεν ειπαμε πολλά εκείνο το βράδυ. Απλά καπνίσαμε μαζί ένα τσιγάρο όσο ακούγαμε τον Chet Baker από το ράδιο να ξεφυσάει την τρομπέτα του. Αισθανόμουν αόριστα ερωτευμένος με μια αόριστη γυναίκα. Είναι από τις στιγμές που νομίζεις ότι θα ζήσεις για πάντα.
Ο Jim δεν πρόλαβε να δει την ταινία να προβάλλεται στους κινηματογράφους καθώς λίγο μετά τα γυρίσματα έκανε την τελευταία του βόλτα με την Porsche του στο Salinas της California.
53 χρόνια μετά. Γυρίζοντας από Λονδίνο, στο Gatwick, πλήρωσα 450 λίρες για excess baggage. Όμως αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν όταν μου κατάσχεσαν τον Zippo μου με τον James Dean και την υπογραφή του. Τον είχα σχεδόν 10 χρόνια. Μάλιστα είχε αρχίσει να ξεθωριάζει πολύ γλυκά, προσδίδοντας αυτή την γοητεία του παλιού. Για μερικά δευτερόλεπτα μιας στιγμιαίας επανάστασης σκέφτηκα να αναβάλλω όλο το ταξίδι μου προκειμένου να μην προδώσω τον αναπτήρα μου. Όμως τελικά τον άφησα εκεί για πάντα.
Αυτό ήταν λοιπόoooν...Ένα χαζό όνειρο που ξεκίνησε πριν 6 μήνες. Τελικά αποδείχτηκε μια μεγάλη μάχη με τον εαυτό μου και τα όρια του. Ίσως η μεγαλύτερη που έχω δώσει στη ζωή μου.Όπως ήρθα ξαφνικά και απρόσμενα, έτσι και φεύγω. Το ίδιο ξαφνικά και απρόσμενα. Τα αποτελέσματα του πρώτου εξαμήνου βγήκαν ένα απόγευμα πριν λίγες μέρες και με βρήκαν αποσβολωμένο με το μικρό δερμάτινο μπλοκάκι - που μου χάρισε ο θείος μου πριν φύγω- να σημειώνω την μια αποτυχία μετά την άλλη. Όσες φορες κι αν κοίταζα την λίστα τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια... Τρία από τα τέσσερα μαθήματα fail και μόνο ένα pass και αυτό με πολύ χαμηλότερο βαθμό απ ό,τι περίμενα. Έτσι τα νούμερα αποφάσισαν από μόνα τους και μου έδειξαν τον δρόμο της επιστροφής... Mε λίγα λόγια ξεκινάω πάλι από το μηδέν για χιλιοστή φορά. Το Λονδίνο ΔΕΝ αποδείχτηκε ακριβώς η δική μου γη της Επαγγελίας. Η πραγματικότητα στάθηκε πιο πεζή από οποιοδήποτε τραγουδι των Pulp και πιο σκληρή από οποιαδήποτε ταινία του English Free Cinema. «H ευτυχία είναι μια πολύ λεπτή γραμμή.» - Jordan.
«Ένα μικρό σπρώξιμο αρκεί να σε ρίξει αριστερά ή δεξιά» - Jordan.
Σ’ έφαγα "Μουστάκια" !!..
Και τώρα θα μου επιτρέψετε να ανοίξω ένα Johnny Walker (Black Label παρακαλώ) για να γιορτάσω την επιστροφή μου. Ολέ.
Κατόπιν πρόσκλησης του καλού μου φίλου Στάθη καταγράφω 7 από τις 777 παραξενιές μου.
1. Στο νούμερο 1 θα βάλω ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ με την κοπέλα μου στο ίδιο κρεβάτι... 2. Δεν μπορώ να ακούω μουσική χωρίς να πίνω και δεν μπορώ να πίνω χωρίς να ακούω μουσικη. Φρικτό συνήθειο.Προβλέπω να με καταστρέφει(καθ΄ότι μ' αρέσει πολύ η μουσική :-) ) 3. Δεν μπορώ να κάθομαι φάτσα – φάτσα με κάποιον άγνωστο στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Προτιμώ να στέκομαι όρθιος. 4. Δεν μπορώ να μην επισκέφτομαι τον οικογενειακό μας γιατρό 1 -2 φορές τον χρόνο, τουλάχιστον, έτσι, άνευ λόγου και αιτίας. Τρελλαίνομαι όταν με πασπατεύουν οι γιατροί και ειδικά αν είναι γυναίκες. Μια γιατρίνα κάποτε (αρκετά ομορφούλα) εκ παραδρομής της γλώσσας μου ζήτησε το τηλέφωνό μου αντί για την ημερομηνία γέννησης(:-)) Γενικά με τούς γιατρούς διατηρώ άριστες σχέσεις. 5. Δεν μ αρέσει να κάθομαι στη μέση της καφετέριας που πηγαίνω. Έχω μεσοφοβία! Θέλω να πιάνω τοίχο ! 6. Ξενερώνω αφάνταστα όταν βλέπω γυναίκες να χορεύουν ζειμπέκικα. Και ειδικά οταν βλέπω στο καπάκι άντρες να χορεύουν τσιφτετέλια. Κάτι λάθος γίνεται εδώ, σκέφτομαι... 7. Δεν αντέχω να βλέπω την μάνα μου να καθαρίζει το σπίτι με αυτή την εξωφρενική επιμέλεια. Αυτό το τρίψε-τρίψε έχει γίνει αιτία καυγά άπειρες φορές στο παρελθόν!...Και η κλασσική απάντηση «Έπρεπε βρε να σας αφήσω να βγάλετε σκουλήκια!»
Η μετονομασία του ημερολογίου δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ακόμα και μια απλή μετάφραση αντικατοπτρίζει το πως αισθάνομαι τον τελευταίο μήνα.
Αν υποθέσουμε οτι το παρόν blog είναι πράγματι ένα ημερολόγιο όπως διατείνεται, τότε ο συγγραφέας του θα πρέπει να είναι συνεπής ως προς την ειλικρίνεια αυτών που γράφει.
Μερικές διάσπαρτες σκέψεις.
Κατα πόσο οι επιθυμίες μας ταυτίζονται και επηρρεάζονται απο το κοινό αίσθημα περι επιτυχίας και καταξίωσης είναι θέμα προς συζήτηση. Το κλισέ οτι ντύνομαι μοντέρνα για να αρέσω στον εαυτό μου ειναι οχι μόνο αφελές αλλά και εκνευριστικό. Φαναταστείτε να ζούσαμε σε ένα πρωτόγονο και περιορισμένο κοινωνικά περιβάλλον, χωρίς καθρέπτες. Θα γέρναμε ολοι, συνεχώς πανω απο ηρεμα λιμνάζοντα ύδατα, ικανοποιημένοι ναρκισσιστικά απο την υπέροχη εικόνα μας;.. Δεν το νομίζω...
Και άλλες διάσπαρτες σκέψεις.
Πως μπορώ να καταλάβω αν όντως θέλω να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Αγγλία ή απλά ειναι ενα καθρεπτισμένο "θέλω " των άλλων που αντανακλάται πάνω μου; Εγώ πάντως νιώθω πολύ κουρασμένος, καθόλου ευτυχισμένος και το χειρότερο: έχω χάσει το ενδιαφέρον μου. H κοινή λογική λέει να μείνω... Η "ρημάδα" η ΛΟΓΙΚΗ είναι το ... ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ αλλά ΚΑΙ ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΟ της υπόθεσης ... όπως λέει η φίλη μου η Psychangel. Βέβαια το πράγμα είναι ακόμα πιο περίπλοκο στην πραγματικότητα, αλλά ας μην ανοίξουμε τώρα εκείνη την πόρτα που οδηγεί στο χάος.......
Oι 10 μεγάλες στιγμές της ροκ μουσικής
Και επειδή σε όλα τα δύσκολα σταυροδρόμια της ζωής θες να ξεφύγεις από το σήμερα και να γυρίσεις πίσω στο χρόνο είπα να κάνω ένα μικρό ταξίδι. Και πιο συγκεκριμένα στα 10 most wanted rock live όλων των εποχών. Σε αυτά, που θα έδινα ό,τι έχω και δεν έχω για να είμαι παρών! Σας πληροφορώ πάντως ότι ένα τέτοιο εγχείρημα δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση...Ύστερα από μια μεγάλη έρευνα που έκανα......Jordan proudly presents:
1. 1965, 15 Αυγούστου, Shea Stadium,New York.Η θρυλική τουρνέ των Beatles στην Αμερική ξεκινάει από εδώ. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ένα ολόκληρο στάδιο χρησιμοποιείται για μια συναυλία. Η συγκέντρωση σχεδόν 60000 φανς αποτελεί το απόλυτο ρεκόρ της εποχής και οι Βeatles, όπως λέει και ο ροκ μύθος δεν μπορούσαν ν’ ακούσουν ούτε τους εαυτούς τους από την τεράστια οχλοβοή.
2. 1966. Ένα χρόνο μετά, το αντίπαλο δέος των Σκαθαριών, οι Rolling Stones τραγουδανε το Under My Thumb. O rock μύθος λέει οτι, η περίεργα Βρεττανική προφορα του Mick Jagger οφείλεται στο γεγονός ότι είχε κόψει την άκρη της γλώσσας του σε κάποιο ατύχημα.
3. 16 Ιουνίου 1967. Monterey Pop Festival , California. O πρόδρομος όλων των ροκ φέστιβαλ, 2 χρόνια πριν από το Woodstock. Mερικά μόνο από τα ονόματα που συμμετείχαν ήταν οι : Jimi Hendrix, Janis Joplin, The Who, The Animals, Simon and Garfunkel, The Byrds, Jefferson Airplane, Booker T and the MGs, Otis Redding, Buffalo Springfield, The Mamas and The Papas, and the Grateful Dead. Oι Simon and Garfunkel τραγουδάνε το υπέροχο Ηomeward Bound.
4. 1968 15 Δεκεμβρίου. To "The Smothers Brothers Comedy Hour', υπήρξε ένα από τα πιο διάσημα TV shows στην Αμερικάνικη τηλεόραση την περίοδο του πολέμου στο Βιετνάμ. Όμως, η επιλογή των φιλοξενούμενων καλλιτεχνών και η κριτική που ασκούσε στα πολιτικά πράγματα οδήγησε (παρ όλη την δημοφιλία της) στην απαγόρευση της το 1969. Οι Doors όμως πρόλαβαν και εμφανίστηκαν εκεί το 1968 σε μια συγκλονιστική εκτέλεση του Touch me μπροστά σε ένα μικρό αλλά πολύ τυχερό κοινό.
5. 1972 Deep Purple – Highway Star. Tο κομμάτι αυτο χαρακτηρίζεται από ένα μεγάλο κιθαριστικό και organ solo και είναι από τα διασημότερα, αυτών, των δεινοσαύρων της Ροκ. Ο ροκ μύθος λέει οτι το κομμάτι ενεπνεύσθη κατά την διάρκεια ενός tour οn bus το 1971 στο Portsmouth όταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε πως γράφουν και εμπνέονται τα τραγούδια. Ο Ritchie Blackmore είπε να του δείξει λίγο επί τόπου...
6. Λονδίνο. London's Rainbow Theater on New Year's Eve 1977 Οι Ramones αφήνουν την Νέα Υόρκη για να “διδάξουν” στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού λίγο punk rock. “One-two-three-four!...”
7.Pink Floyd 1980–81 The Wall tour Comfortably Numb.Το album έφτασε #1 στο Billboard album charts US για 15 συνεχείς εβδομάδες και παρέμεινε στα US charts για 2 ολόκληρα χρόνια
8.Cure, Japan 1984, αμέσως μετά την gothic περίοδο τους. Forest.
9.Queen 13 Ιουλίου, 1985 Live Aid-Wembley Stadium, London
Μάλλον το μεγαλύτερο ροκ φέστιβαλ όλων των εποχών που διαδραματίστηκε ταυτόχρονα σε 4 ηπείρους. Τα έσοδα των συναυλιών δόθηκαν για την υποστήριξη του πληθυσμού της Αιθιοπίας. Τα ονόματα που συμμετείχαν ήταν ατελείωτα. Ο Freddy Mercury με την σχεδόν οπερατική φωνή του έδωσε μια από τις μεγαλύτερες performances απο καταβολής ροκ..
10.Smiths I Started Something I Couldn't Finish" 1987 Το κομμάτι αυτό κυκλοφόρησε μετά την δήλωση του Morissey για την διάλυσης της μπάντας. Το τελευταίο κομμάτι που διάλεξα δεν το βρήκα από live αλλά είναι το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι που με συντρόφευσε από την ώρα που ήρθα εδώ. Το άκουσα όσο κανένα άλλο, και το έχω συνδυάσει με το Λονδίνο όσο κανένα άλλο.Λες και το ΄ξερα, I started something i couldn't finish.Και τώρα θα μου επιτρέψετε να ανοίξω ένα κουτάκι μπύρα.
Νομίζω ότι από την ώρα που πάτησα εδώ, την μεγαλύτερη επιρροή πάνω μου, έχει ασκήσει η Tate gallery. Στα μαθήματα μπορεί να μην τα πηγαίνω πολύ καλά αλλά τουλάχιστον υπάρχει και η καλλιτεχνία που με παρηγορεί. Πρόσφατα επινόησα ένα καινούργιο είδος τέχνης που το βάφτισα Little Art Βefore Sleep. Ή αν προτιμάτε LABS. Η συνωνυμία με τα εργαστήρια είναι μια ατυχής σύμπτωση...
Η τέχνη αυτή εμπίπτει στην γενικότερη κατηγορία : Ζωγραφική. Για να ακριβολογήσουμε θα λέγαμε ότι η LABS αποτελεί μια τεχνοτροπία και όχι μια αυτούσια μορφή τέχνης. Η οποία προτείνει μια καινοτόμο μορφή έκφρασης .
Το μόνο που χρειάζεστε είναι ένα PDA, όρεξη να ζωγραφίστετε και ένα απλό προγραμματάκι ζωγραφικής όπως είναι το Vspainter. Εγώ τουλάχιστον έχω μείνει αρκετά ευχαριστημένος από αυτό. Δεν σου προσφέρει πολλές δυνατότητες αλλά για αρχή είναι ικανοποιητικό.
Με αυτό το είδος τέχνης, κα-τα-γί-νε-σαι ξαπλωμένος στο κρεββάτι, λίγο πριν κοιμηθείς.Τα φώτα είναι σβηστά και μέσα στο σκοτάδι παίρνεις το μικρό stylus (το στυλό του PDA) και προσπαθείς να δημιουργήσεις, εκμεταλλευόμενος ακριβώς αυτή την ώρα της χαλαρότητας και του σταδίου πριν σε πάρει ο ύπνος. Διοτι το μυστικό είναι να βουτήξεις έστω και λίγο στα άδυτα του υποσεινήδητου. Γιατί, αυτό, ως γνωστό, αρχίζει να ανοίγει τα πέπλα του σε εκείνο το μεταβατικό στάδιο μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Αν είσαι τυχερός μπορεί να έχεις ακόμα και κάποια οράματα ή εικόνες, σ΄αυτή ακριβώς την φάση.
Έτσι, λοιπόν, έχετε την τιμή να σας παρουσιάσω τα 2 πρώτα έργα μου που τα έβγαλα σε 2 διαφορετικές εκδόσεις. Το ένα έχει τον τίτλο Fear και το δεύτερο Νumbers. Νομίζω είναι μια καλή προσπάθεια. Ίσως μια μέρα -ύστερα από σκληρή προσπάθεια- να εξελιχθώ και να καταφέρω να τα εκθέσω σε μια γωνιά της Tate gallery έστω και έξω από τις τουαλέτες βρε αδελφέ.
Destination .Unknown.
Fear.Numbers.
ΥΓ Την LABS μπορείτε να την εξελίξετε και μεταλλάξετε σύμφωνα με τις δικές σας προτιμήσεις και ανάγκες στα δικά σας καθημερινά πράγματα. Τα μικρά έργα τέχνης δίνουν χρώμα στην ζωή. Έστω και αν αυτά θα είναι μια ταπεινή χαρτοπετσέτα που πάνω της θα έχετε αφήσει μια μικρή ζωγραφιά και ένα σ αγαπώ για το αγαπημένο σας πρόσωπο πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Και τώρα θα μου επιτρέψετε να ανοίξω ένα κουτάκι μπύρα.
Πάντοτε, παρομοίαζα τον κινηματογραφικό φακό με ένα "ζώο" που κάνει πάντα τα δικά του κέφια . Μοιάζει περίπου, σαν μια κακομαθημένη γάτα που σου κάθεται να την χαϊδέψεις μόνο εάν αυτή γουστάρει. Ο φακός έχει, κανονικά, την δική του υπόσταση και προσωπικότητα. Period. (=περίοδος)
Αποφασίζει τι του αρέσει και τι δεν του αρέσει, έτσι, πολύ απλά και αυθαίρετα. Μπορεί να συναντήσεις έναν 50 mm f/1.8 Nikkor φακό και να σου κάνει την ζωή ποδήλατο. Πάλι...ίσως να κάνεις παρέα, και ίσως, ίσως να πιείς καφέ με έναν ταπεινό...άγνωστο.. (πιο άγνωστο και απο σένα) φακό, μηδενικού διαμετρήματος με ένα σωρό ατέλειες. Και να μείνεις ενθουσιασμένος από το αποτέλεσμα. Εδώ είναι το μυστικό. Η ατέλεια. Η γοητεία του μειονεκτικού = "ελαττωματικού".
Αυτός ο φακός (ναι , αυτός) είναι ο ταπεινότερος και ο μικρότερος που θα μπορούσαμε να έχουμε. Πιο σωστά, είναι, απλά, μια μικρη τρύπα στο κινητό μου. Ένα ματάκι. Με τον δικό του τρόπο, κατέγραψε την μια και μοναδική μέρα που με επισκέφτηκε ο Κιμ (για δεύτερη φορά, ισοφαρίζοντας τον Γιώργο σε επισκέψεις).
Και αυτός ο φακός ανέλαβε το βαρύ καθήκον να καταγράψει την : Αστική θεματολογία...την αλλοτρίωση...τα σταυροδρόμια του αφηγηματικού νήματος...το κίνημα του Ντανταϊσμού...την αντιστικτική γραφή, όλα αυτά, και πολλές άλλες μπούρδες, την περασμένη Τρίτη στο κλασσικό πλέον δρομολόγιο Waterloo-κουτσομπολιό-southbank walkway-κουτσομπολιό-Tate gallery-τσιγάρο. Και Guiness με λουκανικα και καυτό πουρέ με κρεμμυδάκια κάπου στο ενδιάμεσο. (Hungry bear can't dance)
Άντε, εβίβα και cheers και τσιν-τσιν και τσίριο (Μανώλη). Και επειδή είμαι και πολύ mod σας αφιερώνω ένα ...
Jam -This is the modern world
This is a modern world - this is the modern world...
What kind of a fool do you think I am?
You think I know nothing of the modern world...
All my life has been the same
Ive learned to live by hate and pain
Its my inspiration drive...
I've learned more than youll ever know
Even at school I felt quite sure..
That one day I would be on top And Id look down upon the map...
The teachers who said Id be nothing - This is the modern world that I ve learnt about...
This is the modern world, we dont need no one To tell us whats right or wrong ..
Say what you like cause I dont care I know where I am and going too...
Its somewhere I wont preview Dont have to explain myself to you...
Αυτά τα σκιουράκια ειναι πολύ γλυκά πλασματάκια...Το περίεργο είναι ότι οι 'Aγγλοι είναι τόσο εξοικειωμένοι μαζί τους που ούτε καν τους δίνουν σημασία. Όπως θα αντιδρούσε ένας Έλληνας στην θέα μιας γάτας.
Εγώ όταν είδα σκαρφαλωμένο ένα σκιουράκι στην είσοδο ενός σπιτιού τα παράτησα όλα στη μέση του δρόμου (τσάντες, laptop κτλ) και έτρεξα να το φωτογραφήσω καθώς μασούλαγε κάτι...Δυστυχώς η παρουσία μου το φόβισε και δεν μπόρεσα να το πλησιάσω πολύ. (Αυτή η φωτό είναι αφιερωμένη στον Μιχάλη που ζήτησε να δει σκιουράκι. Κάνε κλικ φίλε να την δεις ζουμαρισμένη).
Λίγο πιο κάτω, στο Euston που ήμασταν, είδαμε και ένα μαγαζί "μεταμόρφωσης". Μπαίνεις άντρας και βγαίνεις με...βυζιά, φούστα, μπλούζα και ελαφρύ make-up. Κυρία...
Όσοι ενδιαφέρονται ας κρατήσουν το τηλέφωνο. Έχει πολύ καλές προσφορές το μαγαζί. Full support.
Yo! Eδώ περιμένω με τα φιλαράκια μου, να ετοιμαστούν οι πίτσες που παραγγείλαμε, πριν ξαναγυρίσουμε σπίτι του Alencius για το stydy group που έχουμε οργανώσει κάθε Τετάρτη. Είμαστε στο Palmers Green στο βόρειο Λονδίνο. Από αριστερά μου, ο Alencius από Καραϊβική->USA->Canada->London, o Γιώργος από Κύπρο και ο Addy. Αυτοί οι μαύροι έχουν τόσο πολύ τον ρυθμό μέσα τους που σε αφήνουν άναυδο. O Addy έκανε κάτι απίστευτες χορευτικές φιγούρες στο δρόμο, χωρίς καν να ακούει μουσική. Μακάρι να μπορούσα να σας τις δείξω. Στην Boom Boom πάντως θα έκανε θραύση.
.jpg)
