Εκείνο το Καλοκαιρινό βράδυ του 1955 φυσούσε ένα πολύ ευχάριστο αεράκι. Ήταν ένα μικρό διάλειμμα από τα γυρίσματα του «Γίγαντα» στo Τέξας. Ήμασταν σχεδόν μέσα στην έρημο, σε μια μικρη κωμόπολη 3500 κατοίκων, την Marfa, όπου είχαν στηθεί τα σκηνικά για την ταινία. Ολόκληρα κτίρια που είχαν μόνο πρόσοψη και ήταν εντελώς άδεια από πίσω. Σημασία έχει μόνο αυτό που φαίνεται, όχι αυτό που είναι, έλεγε συνεχώς ο George Stevens, ο σκηνοθέτης, ο οποίος είχε σπαταλήσει ατελείωτα μέτρα φιλμ για τα πλάνα του.
Δίπλα στον Jimmy αισθανόμουν πάντοτε άνετα. Ίσως γιατι δεν κοιτάζαμε ποτέ ο ένας τον άλλον στα μάτια. Ψόφαγα για ένα ποτό εκείνο το βράδυ. Ευτυχώς, ένας αλκοολικός διευθυντής παραγωγής είχε πάντοτε ένα καλό bourbon στο πορτ-μπαγκάζ της Plymouth του. Οι όμορφες μακιγιέζ και οι Μεξικάνες κομπαρσίνες περνούσαν από μπροστά μας αλλά δεν τις δίναμε ιδιαίτερη σημασία. Όλες κοιτάζανε σαν τρελλές τον Jim αλλά έτσι κι αλλιώς το είχα συνηθίσει. Ο Jim ήταν πολύ ντροπαλός και σεμνός. Με τον Jim δεν ειπαμε πολλά εκείνο το βράδυ. Απλά καπνίσαμε μαζί ένα τσιγάρο όσο ακούγαμε τον Chet Baker από το ράδιο να ξεφυσάει την τρομπέτα του. Αισθανόμουν αόριστα ερωτευμένος με μια αόριστη γυναίκα. Είναι από τις στιγμές που νομίζεις ότι θα ζήσεις για πάντα.
Ο Jim δεν πρόλαβε να δει την ταινία να προβάλλεται στους κινηματογράφους καθώς λίγο μετά τα γυρίσματα έκανε την τελευταία του βόλτα με την Porsche του στο Salinas της California.
53 χρόνια μετά. Γυρίζοντας από Λονδίνο, στο Gatwick, πλήρωσα 450 λίρες για excess baggage. Όμως αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν όταν μου κατάσχεσαν τον Zippo μου με τον James Dean και την υπογραφή του. Τον είχα σχεδόν 10 χρόνια.
Μάλιστα είχε αρχίσει να ξεθωριάζει πολύ γλυκά, προσδίδοντας αυτή την γοητεία του παλιού. Για μερικά δευτερόλεπτα μιας στιγμιαίας επανάστασης σκέφτηκα να αναβάλλω όλο το ταξίδι μου προκειμένου να μην προδώσω τον αναπτήρα μου. Όμως τελικά τον άφησα εκεί για πάντα.
Δίπλα στον Jimmy αισθανόμουν πάντοτε άνετα. Ίσως γιατι δεν κοιτάζαμε ποτέ ο ένας τον άλλον στα μάτια. Ψόφαγα για ένα ποτό εκείνο το βράδυ. Ευτυχώς, ένας αλκοολικός διευθυντής παραγωγής είχε πάντοτε ένα καλό bourbon στο πορτ-μπαγκάζ της Plymouth του. Οι όμορφες μακιγιέζ και οι Μεξικάνες κομπαρσίνες περνούσαν από μπροστά μας αλλά δεν τις δίναμε ιδιαίτερη σημασία. Όλες κοιτάζανε σαν τρελλές τον Jim αλλά έτσι κι αλλιώς το είχα συνηθίσει. Ο Jim ήταν πολύ ντροπαλός και σεμνός. Με τον Jim δεν ειπαμε πολλά εκείνο το βράδυ. Απλά καπνίσαμε μαζί ένα τσιγάρο όσο ακούγαμε τον Chet Baker από το ράδιο να ξεφυσάει την τρομπέτα του. Αισθανόμουν αόριστα ερωτευμένος με μια αόριστη γυναίκα. Είναι από τις στιγμές που νομίζεις ότι θα ζήσεις για πάντα.
Ο Jim δεν πρόλαβε να δει την ταινία να προβάλλεται στους κινηματογράφους καθώς λίγο μετά τα γυρίσματα έκανε την τελευταία του βόλτα με την Porsche του στο Salinas της California.
53 χρόνια μετά. Γυρίζοντας από Λονδίνο, στο Gatwick, πλήρωσα 450 λίρες για excess baggage. Όμως αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν όταν μου κατάσχεσαν τον Zippo μου με τον James Dean και την υπογραφή του. Τον είχα σχεδόν 10 χρόνια.
Μάλιστα είχε αρχίσει να ξεθωριάζει πολύ γλυκά, προσδίδοντας αυτή την γοητεία του παλιού. Για μερικά δευτερόλεπτα μιας στιγμιαίας επανάστασης σκέφτηκα να αναβάλλω όλο το ταξίδι μου προκειμένου να μην προδώσω τον αναπτήρα μου. Όμως τελικά τον άφησα εκεί για πάντα.
Sorry Jim...αλήθεια...
