Ο μηχανόβιος του πεζοδρομίου.

Dringing night tonight! Σήμερα αναβλήθηκαν τα lectures λόγω ασθένειας του καθηγητή μας. Επίσης τις Παρασκευές δεν έχω μάθημα. Οπότε ύστερα από ένα 4ωρο διάβασμα αποφάσισα -δημοκρατικά- ότι μου αξίζουν 5 μπύρες και 2-3 γουίσκια μετά. (ως γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων beer after whiskey-->too risky αλλά whiskey after beer-->no fear). Kαι έτσι με βρίσκει το Αγγλικό Φθινοπωρινό παγωμένο πρωινό να αναπολώ μερικά πράγματα από την... σιχαμένη Αθήνα την οποία Ι love to hate...
Και αν με ρώταγε κάποιος τι θα ήθελα να κάνω τώρα (εκτός απ' το να δω οικογένεια κ φίλους) αν βρισκόμουν στην εξωτική Αθήνα... θ' απαντούσα, μια βόλτα με το όμορφο και άγριο θηλυκό της φωτογραφίας. Ε, όπως και να το κάνουμε, μου έχει λέιψει. Έχω να δω αρκετό καιρό...τέτοια χαρά κάτω απ' τα σκέλια μου!
(η φωτο είναι μια βδομάδα πριν φύγω και εντελώς ποζεράδικη, μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee,mission impossible..)

Area 34C

This the courtyard of my campus. The famous Stamford Str Appartments.



This is a little park behind my campus.It's nice, isn't it? I like hanging out there for a while.

This is the dawn of a sleepless night. The view out of my window.

This is my little room (34C)




Φτάνει τώρα με τ' Αγγλικά.

Αυτή την αφισούλα, έφτιαξα και κόλλησα εξω από την πόρτα μου, έτσι για πλάκα(παραφράζοντας το Area 54). Αλλά ο φίλος μου ο Κιμ όταν την είδε μ΄έκραξε και μου είπε ότι μ αυτά που κάνω θα τρομοκρατήσω όλο τον όροφο και στο τέλος θα με αποφεύγουν όλοι και γιατί να γίνω ο weirdo του ορόφου, να γίνω ο γλετζές του ορόφου!Ακόμα, μου είπε, "τι fear inside και μαλακίες, γράψε partouza inside και feel free to knock at my door και τέτοια..."

Δεν ξέρω.., πάντως, η μελαχροινή Αγγλιδούλα απέναντι μου, όταν είδε το alien μου, είπε γελώντας, "cuuuutee!"

(Τώρα, ποιά είναι cute...είναι μεγάλο ερώτημα... άχχι άχχι ...όπως αναστενάζει και η γιαγιά μου...)

Ένα τριήμερο με τον Κίμωνα.

Ο αγαπητός φίλος Κιμ εδέησε να με επισκεφτεί εις το βροχερό(..γεμάτο ήλιο) Λονδίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο και μεταξύ άλλων, επισκεφτήκαμε το Βρεττανικό Μουσείο, 2 κλαμπ με indie μουσική, μια παμπ για λουκάνικο, πουρέ (ο νοστιμότερος που έχουμε φάει κατά κοινή ομολογία) και μπύρα στις 12 το πρωί, μια ακόμα πανέμορφη παμπ την Blackfriars με θέα στην ομώνυμη γέφυρα και τον Τάμεση, και την Liverpool str,όπου χαζεύεις πολύχρωμη street fashion-έχει γίνει πλέον must, και ως hihglights θα τόνιζα την γνωριμία μας με μια τρελλή Ιταλίδα που μας τάραξε στην τράκα στα ποτά και έφυγε με την πρώτη ευκαιρία με κάτι Αργεντινούς που φώναζαν συνθήματα μέσα στην pub "Argentina,Argentina", και φαντάζομαι ξέρετε τι σημαίνει αυτό αν αναλογιστείτε την αιώνια κόντρα Αγγλίας-Αργεντινής, και τέλος την "παραγγελιά" που έδωσα σε ένα σαξοφωνίστα στο δρόμο να παίξει το strangers in the night, και το 'παιξε, και ήταν ωραία, σαν Χριστούγεννα...
Και η απορία του μήνα: Γιατί οι Αγγλίδες στο τσακίρ κέφι βγάζουν τα παπούτσια και τις γόβες τους καταμεσίς του δρόμου και περπατάνε ξυπόλητες βρίζοντας και/ή φλερτάροντας τους αθώους περαστικούς;;;

Η χαζόφατσα έξω από το British Museum. Παρ' όλο τον πλούτο των εκθεμάτων, ο Έλληνας επισκέπτης δεν μπορεί, παρά να αδημονεί να θαυμάσει την πτέρυγα με τα γλυπτά του Παρθενώνα.




Από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα του μουσείου , η μια από τις έξι Καρυάτιδες, αρπαγμένη από τον Έλγιν. Στίχοι του μέγα φιλέλληνα Βασιλιά Λουδοβίκου της Βαυαρίας: "..για σας κλαίει κάθε καρδιά ευαίσθητος,για σας επιστροφή δεν υπάρχει..."

Μαρμάρινο ανάγλυφο αφιερωμένο στην θεά Άρτεμις 400-375 πΧ. Από τα εκθέματα που μου άρεσαν τα μάλα.

Στην γέφυρα Blackfriars με ξεφτισμένο vintage δερμάτινο, τσάντα βινύλ vespa, κασκόλ Marks&Spencer και μυξομάντηλο (tissue) στο χέρι.




Στην ίδια γέφυρα ο εστέτ και κοσμοπολίτης Κιμ μετά από μια τεράστια βόλτα σε μουσεία και γκαλερίες.

Από την pub Ten Bells. Είναι η pub στην οποία ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης "ψώνιζε" τα θύματα του.Το εσωτερικό της έχει μείνει σχεδόν ανέπαφο για εκατοντάδες χρόνια τώρα! Την σκάλα, που οδηγεί στις τουαλέτες, κοσμούν πρωτοσέλιδα του τύπου της εποχής(1888) που αναφέρονται στο "τέρας του East-End". H ατμόσφαιρα είναι ελαφρώς ανατριχιαστική και οι τουαλέτες μύρίζουν τόσο έντονα ναφθαλίνη που κατουράς κρατώντας την μύτη σου. Σε ένα τοίχο υπάρχει ένα μεγάλο ταμπλό με τα θύματα του Τζακ...

Soho bar! Άντε, και λίγο νυχτερινή ζωή! Εδώ με την Ιταλίδα που γνωρίσαμε σ' ένα Κινέζικο εστιατόριο. Στην χαρούμενη παρέα συμμετέχει και ένα τσούρμο Αργεντινών. Μην σας ξεγελάει το κέφι μου. Είναι απόλυτα προσποιητό (fake) για τις ανάγκες της φωτογράφισης, και μόνο.

Τα πραγματικά μου συναισθήματα, ήταν αυτά. (Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..)

Ο Κιμ προκαλεί τον ντιτέκτορα του δωματίου-κοτετσιού.(και τα νεύρα μου). Καλή αντάμωση Κιμ και ευχαριστώ για την επίσκεψη!

O Έλλην προοδεύει εις το εξωτερικόν!

Κατ΄αρχήν αυτό είναι το παραθύρι του δωματίου μου, η θέα μου προς τον έξω κόσμο και το καπνιστήριο μου. Διαθέτει άνοιγμα 15 εκ. (μετρημένων) ίσα ίσα για να βγάζεις το κουλό σου έξω και να κάνεις ένα τσιγάρο, ρίχνοντας ταυτόχρονα καχύποπτες ματιές προς τον smoke detector του δωματίου με έναν έκδηλο φόβο μην αρχίσει να τσιρίζει. (Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται όταν συμβεί!). Αυτή η καταπίεση κράτησε 10 ολόκληρες μέρες.Όμως ως γνωστό "Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει" οπότε μια ωραία βραδυά κάνω το μεγάλο βήμα και ανάβω το τσιγάρο ΜΕΣΑ στο δωμάτιο έχοντας το χέρι μου στο μπάνιο και φυσώντας τον καπνό προς τον μικρό απορροφητήρα που διαθέτει, για άλλους φυσικα λόγους... Ελάχιστες μέρες αργότερα έρχεται και το τελειωτικό χτύπημα απέναντι στο σύστημα (a shock to the system) με την αγορά και τοποθέτηση ενός μικρού ανεμιστήρα να στοχεύει κατευθείαν πάνω στον "ντιτέκτορα" και να τον βγάζει εκτός μάχης στέλνοντας του μια αύρα καθαρού αέρα... Να λοιπόν μια καθαρά Ελληνική χαζοπατέντα απέναντι στο άκαμπτο Βρεττανικό σύστημα . Έτσι λοιπόν ο Έλλην λαμπρύνει την Ελλάδα εις το εξωτερικόν!

Πάντως, ζωηρή εντύπωση μου έκανε το σχόλιο μιας μικρής Αμερικανίδας, προ ολίγων ημερών, όταν κατάφερα να οδηγήσω αυτήν και τις φίλες της (πιπινοβοσκός, κατά Στάθη) μέσα απ το "δαιδαλώδες" συγκοινωνιακό σύστημα του Λονδίνου στο club όπου θέλαμε να πάμε. Γύρισε λοιπόν και είπε κάτι του στυλ "ουαου η Ελληνική εξυπνάδα...!" Βρε, λες τελικά να έχουμε κάποια φήμη στο εξωτερικό;

Erasure-Royal Albert Hall- 25/9/2007

Χθες το βράδυ σ' αυτή τη συναυλία ένιωσα για πρώτη φορά την Αγγλία σαν το σπίτι μου. Ένα από τα most wanted 80's group, που δεν έχω δει, εμφανίστηκε στο πανέμορφο Royal Albert Hall . Μόλις οι Erasure βγήκαν στην σκηνή και ο Andy Bell έπιασε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει με πήραν τα ζουμιά μάγκα μου. Αν δεν συγκρατιόμουν θα άρχιζα να κλαίω με λυγμούς μου φαίνεται.
Βασικά έκαναν την παρουσίαση του νέου τους album αλλά δεν παρέλειψαν να πουν και τα κλασσικά ποπ αριστουργήματα τους όπως το ship of fools, love to hate you, sometimes, a little respect, breath of life, stop κτλ. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα καθώς σχεδόν όλοι ξέραν απ' έξω τους στίχους και οι ηλικίες στο κοινό κυμαίνονταν από 18 μέχρι 60 χρ. (Και φυσικά τα gay ζευγάρια με ξυρισμένο κεφάλι και αλά Εrasure στυλ ηταν άφθονα). Εγώ όπως πάντα όταν βλέπω ένα αγαπημένο μου group απασχολώ όλο το σώμα μου, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Το δεξί χέρι τραβάει videos-photos, το αριστερό λικνίζεται, το στόμα τραγουδάει και ό,τι απομένει χορεύει. Και φυσικά όπως πάντα όταν βλέπω ένα 80's συγκρότημα έχω πάντα αυτή την χαρά ανακατεμένη με μελαγχολία για μια εποχή που χάνεται ανεπιστρεπτί. Επίσης στο γυρισμό, κοντά στο Τραφάλγκαρ, ένας μαύρος έπαιζε στο δρόμο σαξόφωνο, αλλά τόσο ωραία, που αν είχα παρέα, άνετα θα καθόμουν για ένα μπουκαλι κρασί, εκεί στο πεζοδρόμιο, παρ' όλο το κρύο που έκανε.

Πρώτες εντυπώσεις.

Τσιγάρο. Τι ειρωνεία θεέ μου! Να είσαι στο "Big smoke" και να μην μπορείς να καπνίσεις πουθενά... Ήθελα να ήξερα πως έχουν συμβιβαστεί με αυτό το μέτρο, όλα τα ατίθασα παιδιά της Βρετανικής μουσικής σκηνής απ' τον Mick Jagger μέχρι τον Damon Albarn και κυρίως ολόκληρη η εργατική τάξη της Αγγλίας που είχε σαν "οικόσημο" τα δυο-αλά James Bond- σταυρωτά χέρια: το ένα με μια μεγάλη μπύρα και το άλλο με ένα αναμμένο τσιγάρο.
Οι Αγγλίδες. Παναγία μου! Πως είναι έτσι;; Αν ήμουν μπόγιας θα τις μάζευα όλες. 'Εχουν τόση χάρη όση και οι ανθρακωρύχοι λίγο πριν πάνε για δουλειά.
Επικοινωνία. Μηδέν. Και υποτίθεται ότι ξέρω Αγγλικά εδώ και 20 χρόνια. Πόση προσπάθεια χρειάζεται να πεις στην γκόμενα στην reception ότι σου λείπει απ' το δωμάτιο μια καρέκλα; Ειδικά όταν ήδη της έχεις πει για missing furniture. Της είπα 4 φορές chair μέχρι να καταλάβει. Εδώ όσο πιο δύσκολα μιλάς,τόσο πιο εύκολα καταλαβαίνουν. Chaiaiai...χωρίς r. Αυτή είναι η σωστή προφορά.
Διαφορά ηλικίας. Φρίκη. Νιώθω σαν να μην έχω καμμιά δουλειά εδώ. Όλα είναι μωρά μπροστά μου. Σε ολόκληρο το course του computer science στο αμφιθέατρο δεν αντίκρυσα κανένα πάνω από 21.
Το Λονδίνο. Υπέροχο παρ' όλα αυτά. (Η φωτο είναι απ το Brick Lane στο ανατολικό Λονδίνο, γνωστό για τους ανεξάρτητους σχεδιαστές μόδας και τα vintage μαγαζιά ρούχων και είναι απ τις πρώτες που τράβηξα)
ΥΓ Αν δεν είχε έρθει μαζί μου ο Γιώργος, μπορεί και να είχα φύγει πίσω για Ελλάδα από την 3η μέρα. Σήμερα κλείνω μια βδομάδα ως Londoner. 3 χρόνια και σήμερα μένουν μόνο.