Attendance και re:attendance

Η ιστορία έχει ως εξής. Πριν μερικές μέρες ο tutor μου, μου έστειλε ένα mail ζητώντας εξηγήσεις για την ελλιπή παρουσία μου στα εργαστήρια και στα tutorials. Και εγώ του απάντησα...σε άπταιστα Αγγλικα..
Όταν διάβασαν το mail μου, ο Κιμ και ο Bill, οι αντιδράσεις τους κυμάνθηκαν από τρελλά γέλια εώς παρατηρήσεις του στυλ "αν είναι δυνατόν", "είναι απαξιωτικό", "δεν το πιστεύω","σαν να μιλάς σε συμφοιτητή σου!...", "είναι προσβλητικό", "είναι αναρχικό" "δεν είναι καθόλου formal" και διάφορα άλλα. Εγώ πάλι δεν νομίζω, δεν ξέρω...Πάντως γέλασα πολύ με τα παιδιά και τα σχόλια που κάνανε.
Αν τα καταφέρετε να το διαβάσετε όλο πείτε μου την γνώμη σας παρακαλώ. Να σημειώσω ότι ο tutor μου δεν μου απάντησε και έχουν περάσει ήδη 5 μέρες. Ιδού λοιπόν τα 2 mail:

"Dear Iordanis,Your attendance at lab and tutorial sessions has been noted as being unsatisfactory. Please let me know (asap) why it is that you have attended only a small percentage of these timetabled sessions. Thanks.
Best,Steve. "

"Dear Sir,
Thank you for your concern and for giving me the chance to talk about this matter. I would like to be completely honest with you and please excuse me for my big mail.First of all I would like to make clear that my deficient attendance at lab and tutorial sessions (as well as at lectures) is not related to any possible lack of interest for my course. But things from the beginning didn't go well for me. A very important problem is the language. My English is not good (especially my spoken English) and this caused something like a chain reaction problem towards my overall progress at the university.

Another serious problem is that (in my opinion) the teaching ability of the majority of the lecturers is quite poor. And I am sad to say so. I wouldn't doubt that all of them are very successful scientists in their fields but that has nothing to do with their ability to make you understand. Sometimes the more highly educated is a person the more difficult is to understand him. I believe that you know what I mean. The truth is that I expected a more sufficient, well defined and declarative approach to the subjects of our classes. I am not the cleverest person in the world but surely I am not the most stupid either. In high school I was first in class in mathematics. But I have some particularities as a person. If I don?t catch a crucial point then I can't follow anymore. I understand the things in my own way and pace.Anyway this problem could probably be solved if I could ask some questions in the class. But the fact that I have difficulties with the language prevented me from doing so. Because it is natural to feel embarrassed when you are trying to speak in English in front of 150 native English people.

I also believe that we took some giant and sudden paces in the teaching material and left the most of us with gaps. But most of the students are helping each other through the companies they have made. For me this is difficult too because I am the only guy from Greece and apart from this I am 34 years old. So it is difficult from me to stick to a group. So I have to "fight" all alone.So one thing lead to another and at a certain point I realised that I couldn't follow and I had huge gaps (and a depression above all these..). Being in labs was embarrassing for me because I couldn?t even try to solve the exercises. I don't know if you have a similar expression here in England for this situation but in Greece we use to say "I was staring (the exercises) like the cow stares at the passing train". That means, I have no idea. This happened gradually and if I have something to blame myself for is that I didn't take some measures in the first place. I mean from the beginning. That could be for example to keep asking questions the lecturers inside and outside of the class. But as a person I am very tactful and shy and I didn't want to "steal" their precious time.

So finally I decided to follow my very own method in order to try not to be left behind. And that was to stay at home (drinking tones of coffee) and reading almost all day (or night) long by myself using most of the time sources from the internet. (By the way I believe that most of the notes given to us by the lecturers are extremely poor. They are more like just headlines.) That was proved to be more effective than spending my hours at the University, at least at this particular stage. Whenever I attended the full class program at the university I was returning home exhausted and I had no more energy to read by myself.

The results of my present method are not the absolute desirable but I have made a lot of progress. One of the disadvantages of my own way method is that my sleep schedule is now spoiled. I mean I usually read all night long and I can?t wake up early in the morning. So even if I wanted to attend a specific lab or lecture is sometimes impossible. Anyway I am not very optimistic about the exams but if I keep up with the hard work I have a lot of chances to pass them.Of course all these are not what I dreamt about before leaving Greece. My presence here is only mentally and isolated. I mean I could do the same things being in a distance learning program at my home and spending 1/20 of the money I am spending now.

Additionally I have no social life at all. And I am not getting any of the things that this wonderful city can offer. I love London so much but I feel like a prisoner in my apartment. The reason is that I have no free time at all and not energy.Well I don't expect from you to give me any magic solutions. Besides I am old enough and I also have already educational experience. I have a degree and a diploma in Film studies and Computer Networks respectively. The reason I wrote to you such a big mail is mostly that I wanted to say what I feel and think because this could make me feel a little bit better. So thank you for that.Of course if you believe that a further contact could be useful I would pleasantly go for it.

Yours sincerely, Jordan"

Χαμένος στην propositional logic.

Εδώ μπορείτε να δείτε την "αίθουσα του πόνου" όπου διδασκόμαστε το module : Foundation of Computing. O εικονιζόμενος προφέσορας είναι ο Ρώσος Anatoly Dektyarev που έχει γράψει 559 πονήματα και 2893 εργασίες σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Όπως βλέπετε διδάσκει ταυτόχρονα σε 3 πίνακες. Τον μεσαίο μάλιστα τον φέρνει ο ίδιος από το γραφείο του γιατί δεν του φτάνουν οι άλλοι 2. Είναι τόσο αφοσιωμένος σ' αυτά που λέει, που συνέχεια σκοντάφτει πάνω στον πίνακα του και από κάτω ακούγονται κάτι πνιχτά γελάκια. Μερικές φορές τον ρίχνει και κάτω και τον ξανασηκώνει.

Έχει γούστο όταν ακούς Αγγλικά με Ρώσικη προφορά για πράγματα που δεν έχεις ιδέα. Επειδή συνήθως κάθομαι μπροστά, πολλές φορές διδάσκει κοιτάζοντας εμένα. Συνηθως όταν συμβαίνει αυτό έρχομαι σε αμηχανία. Ποτέ δεν μπορούσα να με κοιτάζει ο καθηγητής. Αυτό μου έχει μείνει από το γυμνάσιο. Με τον συγκεκριμένο όμως δεν έχω πρόβλημα διότι είναι σαφές ότι με "κοιτάζει" αλλά δεν με βλέπει! Είναι εντελώς χαμένος στην Propositional Logic. Όπως κι εγώ. Αλλά με διαφορετική έννοια, βέβαια!

Anarchy in Brixton Academy

"A guy walks up to me and asks 'What's Punk?'.
So I kick over a garbage can and say 'That's punk!'.
So he kicks over the garbage can and says 'That's Punk?',
and I say 'No that's trendy!

Νομίζω, λίγο-πολύ, οι περισσότεροι απο μας, όσοι τουλάχιστον μεγαλώσαμε με την την ροκ μουσική και «κουλτούρα» ,περάσαμε απο κάποια φάση εφηβικής και μετεφηβικής επανάστασης που στην λογοτεχνία λεγάταν Μπουκόφσκι ή Κέρουακ, στον κινηματογράφο λεγοταν Pulp Fiction ή Trainspotting, στην μουσική λεγόταν Doors ή Sex Pistols. Μπορείτε φυσικά να προσθέσετε άπειρους συνδιασμούς και αποχρώσεις.

Όταν ξεκίνησα για να έρθω στο Λονδίνο ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα έβλεπα από κοντά ένα ζωντανό μύθο που είχε άλλαξει μέσα σε 3 χρόνια την παγκόσμια πορεία της ροκ μουσικής και αισθητικής . Για να πώ την αλήθεια δεν ήξερα καν αν όλα τα μέλη των Sex Pistols ήταν εν ζωή. Όταν είδα την διαφημιστική αφίσα για την ένωση των Pistols και τις συναυλίες που θα δίναν για την επέτειο των 30 χρόνων από το θρυλικό Never mind the bollocks μου φάνηκε σαν φάρσα. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αλήθεια και μάλιστα το group θα έπαιζε με το original line up. Όπως και έγινε.

Ο αρχικός τους σκοπός ήταν για μια και μοναδική εμφάνιση αλλά ύστερα από ένα sold out σε χρόνο ρεκόρ, προγραμματίστηκαν αλλες 5 εμφανίσεις και εγώ ίσα που πρόλαβα να βρω εισητήριο για την τελευταία στις 14/11/2007. Πριν ξεκινήσω από το σπίτι είχα μεγάλη αγωνία αλλά ταυτόχρονα φοβόμουν μήπως δω μια παρέα από ξεκουτιασμένους και χοντρούς πενηντάρηδες να σβήνουν τσιγάρα πάνω τους μιμούμενοι τους εαυτούς τους πριν 30 χρόνια. Ευτυχώς έπεσα έξω.

Ο Johnny Rotten κράτησε πολύ καλά τις ισορροπίες ανάμεσα στην «επιθετική διάθεση» και στην ωριμότητα. Ήταν αυτό που θα περίμενε κανείς να είναι πανκ αλλά χωρίς να φτάνει σε σημείο γελειότητας ή γραφικότητας. Το live, επίσης (παραδόξως, μετά από την τόσο μακρόχρονη απουσία τους) ήταν πολύ καλό.

Την είσοδο του συγκροτήματος ακολούθησε ένα ντελίριο ζητωκραυγών και ο Rotten αφού χαιρέτησε το Λονδίνο και δήλωσε πως είναι fucking drunk, μετά είπε I am a veeerrrry pretty big cunt και ξεκίνησαν με το Pretty Vaccant. Στα διαλείματα μεταξύ των κομματιών κάθε πρόταση που έλεγε είχε και 2-3 fucking μέσα και τα rrrrrr κροτάλιζαν μέσα από αυτή την χαρακτηριστική προφορά του. Ήταν μια πολύ καθώς πρέπει πανκ συναυλία, rrrright!!

Tο αποκορύφωμα όμως ήταν στο κομμάτι με το οποίο έκλεισαν την συναυλία. Anarchy in the UK! Ο Johnny Rotten είπε κάτι του στυλ Ξέρω πόσο θέλετε να ανάψετε τσιγάρο μεσα στις pub αλλά δεν τολμάτε you fucking scared bastards κτλ και ξεκινάνε να παίζουν το κομμάτι. Και τότε γίνεται Ο Πανικός. Άρχιζει ένας καταιγισμός από beer throwing και επίσης γίνεται το αδιανόητο: αρχίζουν και ανάβουν τσιγάρα μέσα στο Brixton Academy! Αυτό ειδικά δεν περίμενα να το δω ποτέ στην Αγγλία.

Punk’s not dead man.

Ο Έλληνας Μπραντ Πιτ στο Λονδίνο.

Και αν δεν το πιστεύετε, ορίστε οι αποδείξεις! Είχε την ευγενή καλωσύνη να ποζάρει για μας στο γιοφύρι Blackfriars...Η αλήθεια είναι ότι τελικά, όπως ξαναείπα, με τον Γιώργο δεν βρεθήκαμε και πολύ, λόγω αντίθετων ωραρίων ύπνου! Το τριήμερο που ήταν εδώ ξεπεράσαμε τον εαυτό μας στον "ανώμαλο" ύπνο. Θα παραθέσω τα στοιχεία λεπτομερώς γιατί ίσως έχουν και κάποια επιστημονικη αξία. Έχουμε και λέμε:

Παρασκευή προς Σάββατο:
Γιώργος: 12.30 το βράδυ εώς 1 το μεσημέρι Σαββάτου.
Εγώ: 12.50 το βράδυ εώς 6 το πρωί Σαββάτου.
Σάββατο προς Κυριακή:
Γιώργος: Δεν κοιμήθηκε..
Εγώ: 7 απόγευμα Σαββάτου εώς 5 ξημερώματα Κυριακής
Κυριακή:
Γιώργος: 10 το πρωί εώς 5 το απόγευμα.
Εγώ: Χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί διάβαζα και δεν καταλάβαινα τίιιιποτα..

Πάντως καλά περάσαμε (και ο Γιώργος ακόμα καλύτερα, νομίζω..)

Φάγαμε και μπριζόλα (επιτέλους!!..). Στο Angus steak house.

Πήγαμε και στο Tate Modern gallery. Εκεί πληρώσαμε 7 λίρες για να δούμε μιά έκθεση μοντέρνας ¨βλακείας" που ήταν επιεικώς...ανούσια και απαράδεκτη. Μας αποζημίωσε όμως η έκθεση με πίνακες ζωγραφικής που φιλοξενεί μόνιμα το Tate. Και αυτή, έχει ελεύθερη είσοδο. Πρώτη φορά βλέπω Πικάσο και Μιρό και Ματίς από κοντά (και πολλούς άλλους φυσικά). Γενικά είχε και πολύ καλό και ωραίο κόσμο και φοβερή ατμόσφαιρα. Αν θες να κάνεις γνωριμία με ωραία γκόμενα ή γκόμενο που ασχολείται με την τέχνη πήγαινε εκεί. Το προτείνω.

Αρχιτεκτονικά το Τate είναι κάτι το απερίγραπτο. Και εσωτερικά και εξωτερικά. Επίσης στο ισόγειο χώρο βρισκόταν ενα γιγάντιο project σε εξέλιξη όπου το πάτωμα ήταν χωρισμένο στα 2 με ένα τεράστιο σε μήκος ρήγμα, σαν αυτά που γίνονται στην Ιαπωνία στους μεγάλους σεισμούς. Και σιγά σιγά οι 2 πλάκες πλησίαζαν η μία την άλλη. Κάτι σαν προσομοίωση της κίνησης των τεκτονικών πλακών της γης. Δεν έχω ιδέα.

Ακόμα, πήγαμε και σε μια pub που μου άρεσε, δίπλα στον Τάμεση. Είχε και πολύ νόστιμη Guiness. Πολύ νόστιμη.

Πήγαμε και επίσκεψη στο σπίτι της φίλης μας της Εύης...ε,αυτά.

Καλά ήταν! Eίχα καιρό να βγω έξω. Και χάρηκα πολύ που είδα τον George.

Τώρα βέβαια η παραπάνω περιγραφή μου, κρύβει ένα "σκοτεινό" σημείο που για όποιον δεν το κατάλαβε κρύβεται στο...κενό ύπνου του Γιώργου μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής. Εκείνο το βράδυ απ΄ότι μου είπε, έγιναν τα καλύτερα. Είχε πάει σε ένα warehouse party και μάλλον ήταν πολύ καλά. Μάλλον ήταν το σημείο 0 του Γιώργου στην νυχτερινή διασκέδαση...

Όμως πρέπει να αφήσω τον ίδιο να σας τα διηγηθεί.

Το Σάββατο έγινε και η μεγάλη παρέλαση The Lord Mayor's Show προς τιμήν του νέου δήμαρχου της πόλης. Είναι ένα έθιμο που γίνεται κάθε χρόνο, εδώ και 800 χρόνια στο Λονδίνο και συμμετέχουν σώματα του στρατού, μπάντες, άρματα, αντιπρόσωποι σωματείων και είναι κάτι μεταξύ στρατιωτικής παρέλασης και καρναβαλιού. Όσοι παρελαύνουν είναι με το χαμόγελο στα χείλια, δεν έχει την αυστηρότητα των Ελληνικών παρελάσεων. Κατάφερα να χωθώ κάπου μπροστά μπροστά και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες.

Εχμ...ναι. Ποιός είπε ότι δεν υπάρχουν ωραίες Αγγλίδες;!...(Με τέτοιες αξιωματικίνες οι Έλληνες φαντάροι θα απαιτούσαν αύξηση της θητείας στα 2 χρόνια ξανά).

Κοιτάξτε αυτόν τον τύπο αριστερά. Δεν μοιάζει σαν έκθεμα που το σκασε από το μουσείο της μανταμ Τισό;

"Ποιός είπε ότι οι Αγγλίδες δεν ειναι ωραίες;!" part II.

Πάντως όσο παρατηρώ την συγκεκριμένη νομίζω ότι τελικά κερδίζει τις εντυπώσεις από την αξιωματικίνα της πρώτης φωτο.

Και τελειώνουμε με μια φωτο από το Tate Modern.

Αυτό ήταν το τριήμερο με τον Γιώργο με λίγα λόoγιαα...

Neeext please!!...

Denial of Service

Αγαπητό μου ημερολόγιο, πάει, τελείωσε το Λονδίνο των Clash, των Rolling Stones, των Police, των Eurythmics , των Pink Floyd και κατα κάποιο τρόπο, οι μέρες της «αθωότητας» έληξαν για μένα. Έφυγε το Λονδίνο των 60’s , των punk, του Camden town, του Notting hill, του Soho, του Porto Bello, και του Trafalgar square,της μόδας και των pubs. Tώρα περνάω, σχεδόν, τρέχοντας ανάμεσα απ’ όλα αυτά για να πάρω το φτηνό και άνοστο hot dog μου από την καντίνα κάτω από την γέφυρα στο Waterloo station και ξανά πίσω, μπροστά από το pc για διάβασμα. Δεν έχω βγει πουθενά τελευταία. Κοιμάμαι, επίτηδες, στην καρέκλα, μετά την σχολή, γιατί αν πέσω στο κρεβάτι δεν θα έχω ξυπνημό. Έχω ταυτόχρονα 3 σωματικά προβλήματα. 1.Κρύωμα στην μασέλα (δεν μπορεί ν ανοίξει ο στόμας μου πάνω απο 15 μοίρες) 2. Κρύωμα στα αριστερά πλευρά (δεν μπορω να πάρω βαθιά ανάσα) 3. Μόλυνση στο μάτι(είναι όλη μέρα δακρυσμένο) Είμαι η χαρά των γιατρών!

Aγαπητό μου ημερολόγιο τις τελευταίες 2 βδομάδες έχω πήξει στα δυαδικά συστήματα και την java. Ποιός να το φανταζόταν.. To κακό είναι οτι η μαθηματική λογική μπήκε,εντελώς ξαφνικά, σαν κακός δαίμονας στην ζωή μου και έρχεται σε σύγκρουση με την καλλιτεχνική φύση (“αχ, καλέ”, και τέτοια..) που προσπαθούσε τόσα χρόνια να αναπτύξει ο εγκέφαλος μου. Καθόλου εύκολο πράγμα σας πληροφορώ. Βλέπω εφιάλτες ότι με βρίζει ο Χάμφρευ Μπόγκαρντ μ’ αυτό το στόμα σαν πολυβόλο των Συμμάχων στην Αλγερία.

Τώρα ο μυαλός μου έχει πάθει... D.O.S. (Denial of Service (α! Μην το συγχέουμε αυτό με το αλλο DOS που ειναι Disc Operating System)). Αρνείται να με εξυπηρετήσει, βρε αδελφέ. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να καταλάβει. Τόσο απλά.

Περνάω πολύ δύσκολα τελευταία και ο κίνδυνος να μην περάσω τις εξετάσεις είναι ορατός. Για να επιβιώσεις εδώ πρέπει να εισαι μηχανή διαβάσματος (reading machine, για τους αγγλόφωνους αναγνώστες). Ειδικά τα βράδυα η κατάσταση είναι λίγο δράμα, το μυαλό υπερφορτωμένο, έτοιμο να εκραγεί, οι συγκρούσεις μέσα σου να αυξάνονται, να θες αλλά να μην μπορείς, να πρέπει αλλά να μην τα καταφέρνεις, τι θα πει ο θείος, τι θα πεί η μαμά, τι θα πεί το σκυλάκι μου, τι θα πεί ο γείτονας, αλλά κυρίως τι θα πω εγώ,και δεν φοβάμαι τον πόνο, αλήθεια, αλλά με τι αντίτιμο, και τι θα κάνω, και οι μέρες περνάν έτσι, μια συνεχή αναμέτρηση με το ίδιο σου το μυαλό που είναι σαν χωρισμένο στα δύο.Οριακά είμαστε. Σχεδόν. Και υποτίθεται ότι ο πρώτος χρόνος είναι εύκολος...Και τελικά μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να ισχύει x=x+1 !!!

Και εδώ θα παραθέσω μερικούς πρόσφατους στίχους (που μου άρεσαν πολύ) ενός πιστού «συνταξιδιώτη» μου, που με επισκέφτηκε προσφατα :

“Δεν υπάρχουν συνήθειες , υπάρχουν ανάγκες που μέσα τους κλεινόμαστε σαν στρείδι μαλακό και απροστάτευτο..
Δεν υπάρχουν εικόνες, υπάρχουν μόνο λέξεις, όταν όλα σου πάνε στραβά..
Και όταν πιάνεις λιμάνι και αργά αγναντεύεις την γραμμή που χωρίζει το γαλάζιο από το γαλάζιο, τότε είσαι μόνο εικόνες..
Και οι λέξεις βουλιάζουν σε αυτό το λιμάνι σαν χάρτινο παιδικό καΐκι που βιάστηκε να ανταμώσει τον βυθό..”
Τιμολέων.

Ο μηχανόβιος του πεζοδρομίου.

Dringing night tonight! Σήμερα αναβλήθηκαν τα lectures λόγω ασθένειας του καθηγητή μας. Επίσης τις Παρασκευές δεν έχω μάθημα. Οπότε ύστερα από ένα 4ωρο διάβασμα αποφάσισα -δημοκρατικά- ότι μου αξίζουν 5 μπύρες και 2-3 γουίσκια μετά. (ως γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων beer after whiskey-->too risky αλλά whiskey after beer-->no fear). Kαι έτσι με βρίσκει το Αγγλικό Φθινοπωρινό παγωμένο πρωινό να αναπολώ μερικά πράγματα από την... σιχαμένη Αθήνα την οποία Ι love to hate...
Και αν με ρώταγε κάποιος τι θα ήθελα να κάνω τώρα (εκτός απ' το να δω οικογένεια κ φίλους) αν βρισκόμουν στην εξωτική Αθήνα... θ' απαντούσα, μια βόλτα με το όμορφο και άγριο θηλυκό της φωτογραφίας. Ε, όπως και να το κάνουμε, μου έχει λέιψει. Έχω να δω αρκετό καιρό...τέτοια χαρά κάτω απ' τα σκέλια μου!
(η φωτο είναι μια βδομάδα πριν φύγω και εντελώς ποζεράδικη, μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee,mission impossible..)

Area 34C

This the courtyard of my campus. The famous Stamford Str Appartments.



This is a little park behind my campus.It's nice, isn't it? I like hanging out there for a while.

This is the dawn of a sleepless night. The view out of my window.

This is my little room (34C)




Φτάνει τώρα με τ' Αγγλικά.

Αυτή την αφισούλα, έφτιαξα και κόλλησα εξω από την πόρτα μου, έτσι για πλάκα(παραφράζοντας το Area 54). Αλλά ο φίλος μου ο Κιμ όταν την είδε μ΄έκραξε και μου είπε ότι μ αυτά που κάνω θα τρομοκρατήσω όλο τον όροφο και στο τέλος θα με αποφεύγουν όλοι και γιατί να γίνω ο weirdo του ορόφου, να γίνω ο γλετζές του ορόφου!Ακόμα, μου είπε, "τι fear inside και μαλακίες, γράψε partouza inside και feel free to knock at my door και τέτοια..."

Δεν ξέρω.., πάντως, η μελαχροινή Αγγλιδούλα απέναντι μου, όταν είδε το alien μου, είπε γελώντας, "cuuuutee!"

(Τώρα, ποιά είναι cute...είναι μεγάλο ερώτημα... άχχι άχχι ...όπως αναστενάζει και η γιαγιά μου...)

Ένα τριήμερο με τον Κίμωνα.

Ο αγαπητός φίλος Κιμ εδέησε να με επισκεφτεί εις το βροχερό(..γεμάτο ήλιο) Λονδίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο και μεταξύ άλλων, επισκεφτήκαμε το Βρεττανικό Μουσείο, 2 κλαμπ με indie μουσική, μια παμπ για λουκάνικο, πουρέ (ο νοστιμότερος που έχουμε φάει κατά κοινή ομολογία) και μπύρα στις 12 το πρωί, μια ακόμα πανέμορφη παμπ την Blackfriars με θέα στην ομώνυμη γέφυρα και τον Τάμεση, και την Liverpool str,όπου χαζεύεις πολύχρωμη street fashion-έχει γίνει πλέον must, και ως hihglights θα τόνιζα την γνωριμία μας με μια τρελλή Ιταλίδα που μας τάραξε στην τράκα στα ποτά και έφυγε με την πρώτη ευκαιρία με κάτι Αργεντινούς που φώναζαν συνθήματα μέσα στην pub "Argentina,Argentina", και φαντάζομαι ξέρετε τι σημαίνει αυτό αν αναλογιστείτε την αιώνια κόντρα Αγγλίας-Αργεντινής, και τέλος την "παραγγελιά" που έδωσα σε ένα σαξοφωνίστα στο δρόμο να παίξει το strangers in the night, και το 'παιξε, και ήταν ωραία, σαν Χριστούγεννα...
Και η απορία του μήνα: Γιατί οι Αγγλίδες στο τσακίρ κέφι βγάζουν τα παπούτσια και τις γόβες τους καταμεσίς του δρόμου και περπατάνε ξυπόλητες βρίζοντας και/ή φλερτάροντας τους αθώους περαστικούς;;;

Η χαζόφατσα έξω από το British Museum. Παρ' όλο τον πλούτο των εκθεμάτων, ο Έλληνας επισκέπτης δεν μπορεί, παρά να αδημονεί να θαυμάσει την πτέρυγα με τα γλυπτά του Παρθενώνα.




Από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα του μουσείου , η μια από τις έξι Καρυάτιδες, αρπαγμένη από τον Έλγιν. Στίχοι του μέγα φιλέλληνα Βασιλιά Λουδοβίκου της Βαυαρίας: "..για σας κλαίει κάθε καρδιά ευαίσθητος,για σας επιστροφή δεν υπάρχει..."

Μαρμάρινο ανάγλυφο αφιερωμένο στην θεά Άρτεμις 400-375 πΧ. Από τα εκθέματα που μου άρεσαν τα μάλα.

Στην γέφυρα Blackfriars με ξεφτισμένο vintage δερμάτινο, τσάντα βινύλ vespa, κασκόλ Marks&Spencer και μυξομάντηλο (tissue) στο χέρι.




Στην ίδια γέφυρα ο εστέτ και κοσμοπολίτης Κιμ μετά από μια τεράστια βόλτα σε μουσεία και γκαλερίες.

Από την pub Ten Bells. Είναι η pub στην οποία ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης "ψώνιζε" τα θύματα του.Το εσωτερικό της έχει μείνει σχεδόν ανέπαφο για εκατοντάδες χρόνια τώρα! Την σκάλα, που οδηγεί στις τουαλέτες, κοσμούν πρωτοσέλιδα του τύπου της εποχής(1888) που αναφέρονται στο "τέρας του East-End". H ατμόσφαιρα είναι ελαφρώς ανατριχιαστική και οι τουαλέτες μύρίζουν τόσο έντονα ναφθαλίνη που κατουράς κρατώντας την μύτη σου. Σε ένα τοίχο υπάρχει ένα μεγάλο ταμπλό με τα θύματα του Τζακ...

Soho bar! Άντε, και λίγο νυχτερινή ζωή! Εδώ με την Ιταλίδα που γνωρίσαμε σ' ένα Κινέζικο εστιατόριο. Στην χαρούμενη παρέα συμμετέχει και ένα τσούρμο Αργεντινών. Μην σας ξεγελάει το κέφι μου. Είναι απόλυτα προσποιητό (fake) για τις ανάγκες της φωτογράφισης, και μόνο.

Τα πραγματικά μου συναισθήματα, ήταν αυτά. (Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..)

Ο Κιμ προκαλεί τον ντιτέκτορα του δωματίου-κοτετσιού.(και τα νεύρα μου). Καλή αντάμωση Κιμ και ευχαριστώ για την επίσκεψη!