Anarchy in Brixton Academy

"A guy walks up to me and asks 'What's Punk?'.
So I kick over a garbage can and say 'That's punk!'.
So he kicks over the garbage can and says 'That's Punk?',
and I say 'No that's trendy!

Νομίζω, λίγο-πολύ, οι περισσότεροι απο μας, όσοι τουλάχιστον μεγαλώσαμε με την την ροκ μουσική και «κουλτούρα» ,περάσαμε απο κάποια φάση εφηβικής και μετεφηβικής επανάστασης που στην λογοτεχνία λεγάταν Μπουκόφσκι ή Κέρουακ, στον κινηματογράφο λεγοταν Pulp Fiction ή Trainspotting, στην μουσική λεγόταν Doors ή Sex Pistols. Μπορείτε φυσικά να προσθέσετε άπειρους συνδιασμούς και αποχρώσεις.

Όταν ξεκίνησα για να έρθω στο Λονδίνο ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα έβλεπα από κοντά ένα ζωντανό μύθο που είχε άλλαξει μέσα σε 3 χρόνια την παγκόσμια πορεία της ροκ μουσικής και αισθητικής . Για να πώ την αλήθεια δεν ήξερα καν αν όλα τα μέλη των Sex Pistols ήταν εν ζωή. Όταν είδα την διαφημιστική αφίσα για την ένωση των Pistols και τις συναυλίες που θα δίναν για την επέτειο των 30 χρόνων από το θρυλικό Never mind the bollocks μου φάνηκε σαν φάρσα. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αλήθεια και μάλιστα το group θα έπαιζε με το original line up. Όπως και έγινε.

Ο αρχικός τους σκοπός ήταν για μια και μοναδική εμφάνιση αλλά ύστερα από ένα sold out σε χρόνο ρεκόρ, προγραμματίστηκαν αλλες 5 εμφανίσεις και εγώ ίσα που πρόλαβα να βρω εισητήριο για την τελευταία στις 14/11/2007. Πριν ξεκινήσω από το σπίτι είχα μεγάλη αγωνία αλλά ταυτόχρονα φοβόμουν μήπως δω μια παρέα από ξεκουτιασμένους και χοντρούς πενηντάρηδες να σβήνουν τσιγάρα πάνω τους μιμούμενοι τους εαυτούς τους πριν 30 χρόνια. Ευτυχώς έπεσα έξω.

Ο Johnny Rotten κράτησε πολύ καλά τις ισορροπίες ανάμεσα στην «επιθετική διάθεση» και στην ωριμότητα. Ήταν αυτό που θα περίμενε κανείς να είναι πανκ αλλά χωρίς να φτάνει σε σημείο γελειότητας ή γραφικότητας. Το live, επίσης (παραδόξως, μετά από την τόσο μακρόχρονη απουσία τους) ήταν πολύ καλό.

Την είσοδο του συγκροτήματος ακολούθησε ένα ντελίριο ζητωκραυγών και ο Rotten αφού χαιρέτησε το Λονδίνο και δήλωσε πως είναι fucking drunk, μετά είπε I am a veeerrrry pretty big cunt και ξεκίνησαν με το Pretty Vaccant. Στα διαλείματα μεταξύ των κομματιών κάθε πρόταση που έλεγε είχε και 2-3 fucking μέσα και τα rrrrrr κροτάλιζαν μέσα από αυτή την χαρακτηριστική προφορά του. Ήταν μια πολύ καθώς πρέπει πανκ συναυλία, rrrright!!

Tο αποκορύφωμα όμως ήταν στο κομμάτι με το οποίο έκλεισαν την συναυλία. Anarchy in the UK! Ο Johnny Rotten είπε κάτι του στυλ Ξέρω πόσο θέλετε να ανάψετε τσιγάρο μεσα στις pub αλλά δεν τολμάτε you fucking scared bastards κτλ και ξεκινάνε να παίζουν το κομμάτι. Και τότε γίνεται Ο Πανικός. Άρχιζει ένας καταιγισμός από beer throwing και επίσης γίνεται το αδιανόητο: αρχίζουν και ανάβουν τσιγάρα μέσα στο Brixton Academy! Αυτό ειδικά δεν περίμενα να το δω ποτέ στην Αγγλία.

Punk’s not dead man.

Ο Έλληνας Μπραντ Πιτ στο Λονδίνο.

Και αν δεν το πιστεύετε, ορίστε οι αποδείξεις! Είχε την ευγενή καλωσύνη να ποζάρει για μας στο γιοφύρι Blackfriars...Η αλήθεια είναι ότι τελικά, όπως ξαναείπα, με τον Γιώργο δεν βρεθήκαμε και πολύ, λόγω αντίθετων ωραρίων ύπνου! Το τριήμερο που ήταν εδώ ξεπεράσαμε τον εαυτό μας στον "ανώμαλο" ύπνο. Θα παραθέσω τα στοιχεία λεπτομερώς γιατί ίσως έχουν και κάποια επιστημονικη αξία. Έχουμε και λέμε:

Παρασκευή προς Σάββατο:
Γιώργος: 12.30 το βράδυ εώς 1 το μεσημέρι Σαββάτου.
Εγώ: 12.50 το βράδυ εώς 6 το πρωί Σαββάτου.
Σάββατο προς Κυριακή:
Γιώργος: Δεν κοιμήθηκε..
Εγώ: 7 απόγευμα Σαββάτου εώς 5 ξημερώματα Κυριακής
Κυριακή:
Γιώργος: 10 το πρωί εώς 5 το απόγευμα.
Εγώ: Χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί διάβαζα και δεν καταλάβαινα τίιιιποτα..

Πάντως καλά περάσαμε (και ο Γιώργος ακόμα καλύτερα, νομίζω..)

Φάγαμε και μπριζόλα (επιτέλους!!..). Στο Angus steak house.

Πήγαμε και στο Tate Modern gallery. Εκεί πληρώσαμε 7 λίρες για να δούμε μιά έκθεση μοντέρνας ¨βλακείας" που ήταν επιεικώς...ανούσια και απαράδεκτη. Μας αποζημίωσε όμως η έκθεση με πίνακες ζωγραφικής που φιλοξενεί μόνιμα το Tate. Και αυτή, έχει ελεύθερη είσοδο. Πρώτη φορά βλέπω Πικάσο και Μιρό και Ματίς από κοντά (και πολλούς άλλους φυσικά). Γενικά είχε και πολύ καλό και ωραίο κόσμο και φοβερή ατμόσφαιρα. Αν θες να κάνεις γνωριμία με ωραία γκόμενα ή γκόμενο που ασχολείται με την τέχνη πήγαινε εκεί. Το προτείνω.

Αρχιτεκτονικά το Τate είναι κάτι το απερίγραπτο. Και εσωτερικά και εξωτερικά. Επίσης στο ισόγειο χώρο βρισκόταν ενα γιγάντιο project σε εξέλιξη όπου το πάτωμα ήταν χωρισμένο στα 2 με ένα τεράστιο σε μήκος ρήγμα, σαν αυτά που γίνονται στην Ιαπωνία στους μεγάλους σεισμούς. Και σιγά σιγά οι 2 πλάκες πλησίαζαν η μία την άλλη. Κάτι σαν προσομοίωση της κίνησης των τεκτονικών πλακών της γης. Δεν έχω ιδέα.

Ακόμα, πήγαμε και σε μια pub που μου άρεσε, δίπλα στον Τάμεση. Είχε και πολύ νόστιμη Guiness. Πολύ νόστιμη.

Πήγαμε και επίσκεψη στο σπίτι της φίλης μας της Εύης...ε,αυτά.

Καλά ήταν! Eίχα καιρό να βγω έξω. Και χάρηκα πολύ που είδα τον George.

Τώρα βέβαια η παραπάνω περιγραφή μου, κρύβει ένα "σκοτεινό" σημείο που για όποιον δεν το κατάλαβε κρύβεται στο...κενό ύπνου του Γιώργου μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής. Εκείνο το βράδυ απ΄ότι μου είπε, έγιναν τα καλύτερα. Είχε πάει σε ένα warehouse party και μάλλον ήταν πολύ καλά. Μάλλον ήταν το σημείο 0 του Γιώργου στην νυχτερινή διασκέδαση...

Όμως πρέπει να αφήσω τον ίδιο να σας τα διηγηθεί.

Το Σάββατο έγινε και η μεγάλη παρέλαση The Lord Mayor's Show προς τιμήν του νέου δήμαρχου της πόλης. Είναι ένα έθιμο που γίνεται κάθε χρόνο, εδώ και 800 χρόνια στο Λονδίνο και συμμετέχουν σώματα του στρατού, μπάντες, άρματα, αντιπρόσωποι σωματείων και είναι κάτι μεταξύ στρατιωτικής παρέλασης και καρναβαλιού. Όσοι παρελαύνουν είναι με το χαμόγελο στα χείλια, δεν έχει την αυστηρότητα των Ελληνικών παρελάσεων. Κατάφερα να χωθώ κάπου μπροστά μπροστά και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες.

Εχμ...ναι. Ποιός είπε ότι δεν υπάρχουν ωραίες Αγγλίδες;!...(Με τέτοιες αξιωματικίνες οι Έλληνες φαντάροι θα απαιτούσαν αύξηση της θητείας στα 2 χρόνια ξανά).

Κοιτάξτε αυτόν τον τύπο αριστερά. Δεν μοιάζει σαν έκθεμα που το σκασε από το μουσείο της μανταμ Τισό;

"Ποιός είπε ότι οι Αγγλίδες δεν ειναι ωραίες;!" part II.

Πάντως όσο παρατηρώ την συγκεκριμένη νομίζω ότι τελικά κερδίζει τις εντυπώσεις από την αξιωματικίνα της πρώτης φωτο.

Και τελειώνουμε με μια φωτο από το Tate Modern.

Αυτό ήταν το τριήμερο με τον Γιώργο με λίγα λόoγιαα...

Neeext please!!...

Denial of Service

Αγαπητό μου ημερολόγιο, πάει, τελείωσε το Λονδίνο των Clash, των Rolling Stones, των Police, των Eurythmics , των Pink Floyd και κατα κάποιο τρόπο, οι μέρες της «αθωότητας» έληξαν για μένα. Έφυγε το Λονδίνο των 60’s , των punk, του Camden town, του Notting hill, του Soho, του Porto Bello, και του Trafalgar square,της μόδας και των pubs. Tώρα περνάω, σχεδόν, τρέχοντας ανάμεσα απ’ όλα αυτά για να πάρω το φτηνό και άνοστο hot dog μου από την καντίνα κάτω από την γέφυρα στο Waterloo station και ξανά πίσω, μπροστά από το pc για διάβασμα. Δεν έχω βγει πουθενά τελευταία. Κοιμάμαι, επίτηδες, στην καρέκλα, μετά την σχολή, γιατί αν πέσω στο κρεβάτι δεν θα έχω ξυπνημό. Έχω ταυτόχρονα 3 σωματικά προβλήματα. 1.Κρύωμα στην μασέλα (δεν μπορεί ν ανοίξει ο στόμας μου πάνω απο 15 μοίρες) 2. Κρύωμα στα αριστερά πλευρά (δεν μπορω να πάρω βαθιά ανάσα) 3. Μόλυνση στο μάτι(είναι όλη μέρα δακρυσμένο) Είμαι η χαρά των γιατρών!

Aγαπητό μου ημερολόγιο τις τελευταίες 2 βδομάδες έχω πήξει στα δυαδικά συστήματα και την java. Ποιός να το φανταζόταν.. To κακό είναι οτι η μαθηματική λογική μπήκε,εντελώς ξαφνικά, σαν κακός δαίμονας στην ζωή μου και έρχεται σε σύγκρουση με την καλλιτεχνική φύση (“αχ, καλέ”, και τέτοια..) που προσπαθούσε τόσα χρόνια να αναπτύξει ο εγκέφαλος μου. Καθόλου εύκολο πράγμα σας πληροφορώ. Βλέπω εφιάλτες ότι με βρίζει ο Χάμφρευ Μπόγκαρντ μ’ αυτό το στόμα σαν πολυβόλο των Συμμάχων στην Αλγερία.

Τώρα ο μυαλός μου έχει πάθει... D.O.S. (Denial of Service (α! Μην το συγχέουμε αυτό με το αλλο DOS που ειναι Disc Operating System)). Αρνείται να με εξυπηρετήσει, βρε αδελφέ. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να καταλάβει. Τόσο απλά.

Περνάω πολύ δύσκολα τελευταία και ο κίνδυνος να μην περάσω τις εξετάσεις είναι ορατός. Για να επιβιώσεις εδώ πρέπει να εισαι μηχανή διαβάσματος (reading machine, για τους αγγλόφωνους αναγνώστες). Ειδικά τα βράδυα η κατάσταση είναι λίγο δράμα, το μυαλό υπερφορτωμένο, έτοιμο να εκραγεί, οι συγκρούσεις μέσα σου να αυξάνονται, να θες αλλά να μην μπορείς, να πρέπει αλλά να μην τα καταφέρνεις, τι θα πει ο θείος, τι θα πεί η μαμά, τι θα πεί το σκυλάκι μου, τι θα πεί ο γείτονας, αλλά κυρίως τι θα πω εγώ,και δεν φοβάμαι τον πόνο, αλήθεια, αλλά με τι αντίτιμο, και τι θα κάνω, και οι μέρες περνάν έτσι, μια συνεχή αναμέτρηση με το ίδιο σου το μυαλό που είναι σαν χωρισμένο στα δύο.Οριακά είμαστε. Σχεδόν. Και υποτίθεται ότι ο πρώτος χρόνος είναι εύκολος...Και τελικά μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να ισχύει x=x+1 !!!

Και εδώ θα παραθέσω μερικούς πρόσφατους στίχους (που μου άρεσαν πολύ) ενός πιστού «συνταξιδιώτη» μου, που με επισκέφτηκε προσφατα :

“Δεν υπάρχουν συνήθειες , υπάρχουν ανάγκες που μέσα τους κλεινόμαστε σαν στρείδι μαλακό και απροστάτευτο..
Δεν υπάρχουν εικόνες, υπάρχουν μόνο λέξεις, όταν όλα σου πάνε στραβά..
Και όταν πιάνεις λιμάνι και αργά αγναντεύεις την γραμμή που χωρίζει το γαλάζιο από το γαλάζιο, τότε είσαι μόνο εικόνες..
Και οι λέξεις βουλιάζουν σε αυτό το λιμάνι σαν χάρτινο παιδικό καΐκι που βιάστηκε να ανταμώσει τον βυθό..”
Τιμολέων.

Ο μηχανόβιος του πεζοδρομίου.

Dringing night tonight! Σήμερα αναβλήθηκαν τα lectures λόγω ασθένειας του καθηγητή μας. Επίσης τις Παρασκευές δεν έχω μάθημα. Οπότε ύστερα από ένα 4ωρο διάβασμα αποφάσισα -δημοκρατικά- ότι μου αξίζουν 5 μπύρες και 2-3 γουίσκια μετά. (ως γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων beer after whiskey-->too risky αλλά whiskey after beer-->no fear). Kαι έτσι με βρίσκει το Αγγλικό Φθινοπωρινό παγωμένο πρωινό να αναπολώ μερικά πράγματα από την... σιχαμένη Αθήνα την οποία Ι love to hate...
Και αν με ρώταγε κάποιος τι θα ήθελα να κάνω τώρα (εκτός απ' το να δω οικογένεια κ φίλους) αν βρισκόμουν στην εξωτική Αθήνα... θ' απαντούσα, μια βόλτα με το όμορφο και άγριο θηλυκό της φωτογραφίας. Ε, όπως και να το κάνουμε, μου έχει λέιψει. Έχω να δω αρκετό καιρό...τέτοια χαρά κάτω απ' τα σκέλια μου!
(η φωτο είναι μια βδομάδα πριν φύγω και εντελώς ποζεράδικη, μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee,mission impossible..)

Area 34C

This the courtyard of my campus. The famous Stamford Str Appartments.



This is a little park behind my campus.It's nice, isn't it? I like hanging out there for a while.

This is the dawn of a sleepless night. The view out of my window.

This is my little room (34C)




Φτάνει τώρα με τ' Αγγλικά.

Αυτή την αφισούλα, έφτιαξα και κόλλησα εξω από την πόρτα μου, έτσι για πλάκα(παραφράζοντας το Area 54). Αλλά ο φίλος μου ο Κιμ όταν την είδε μ΄έκραξε και μου είπε ότι μ αυτά που κάνω θα τρομοκρατήσω όλο τον όροφο και στο τέλος θα με αποφεύγουν όλοι και γιατί να γίνω ο weirdo του ορόφου, να γίνω ο γλετζές του ορόφου!Ακόμα, μου είπε, "τι fear inside και μαλακίες, γράψε partouza inside και feel free to knock at my door και τέτοια..."

Δεν ξέρω.., πάντως, η μελαχροινή Αγγλιδούλα απέναντι μου, όταν είδε το alien μου, είπε γελώντας, "cuuuutee!"

(Τώρα, ποιά είναι cute...είναι μεγάλο ερώτημα... άχχι άχχι ...όπως αναστενάζει και η γιαγιά μου...)

Ένα τριήμερο με τον Κίμωνα.

Ο αγαπητός φίλος Κιμ εδέησε να με επισκεφτεί εις το βροχερό(..γεμάτο ήλιο) Λονδίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο και μεταξύ άλλων, επισκεφτήκαμε το Βρεττανικό Μουσείο, 2 κλαμπ με indie μουσική, μια παμπ για λουκάνικο, πουρέ (ο νοστιμότερος που έχουμε φάει κατά κοινή ομολογία) και μπύρα στις 12 το πρωί, μια ακόμα πανέμορφη παμπ την Blackfriars με θέα στην ομώνυμη γέφυρα και τον Τάμεση, και την Liverpool str,όπου χαζεύεις πολύχρωμη street fashion-έχει γίνει πλέον must, και ως hihglights θα τόνιζα την γνωριμία μας με μια τρελλή Ιταλίδα που μας τάραξε στην τράκα στα ποτά και έφυγε με την πρώτη ευκαιρία με κάτι Αργεντινούς που φώναζαν συνθήματα μέσα στην pub "Argentina,Argentina", και φαντάζομαι ξέρετε τι σημαίνει αυτό αν αναλογιστείτε την αιώνια κόντρα Αγγλίας-Αργεντινής, και τέλος την "παραγγελιά" που έδωσα σε ένα σαξοφωνίστα στο δρόμο να παίξει το strangers in the night, και το 'παιξε, και ήταν ωραία, σαν Χριστούγεννα...
Και η απορία του μήνα: Γιατί οι Αγγλίδες στο τσακίρ κέφι βγάζουν τα παπούτσια και τις γόβες τους καταμεσίς του δρόμου και περπατάνε ξυπόλητες βρίζοντας και/ή φλερτάροντας τους αθώους περαστικούς;;;

Η χαζόφατσα έξω από το British Museum. Παρ' όλο τον πλούτο των εκθεμάτων, ο Έλληνας επισκέπτης δεν μπορεί, παρά να αδημονεί να θαυμάσει την πτέρυγα με τα γλυπτά του Παρθενώνα.




Από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα του μουσείου , η μια από τις έξι Καρυάτιδες, αρπαγμένη από τον Έλγιν. Στίχοι του μέγα φιλέλληνα Βασιλιά Λουδοβίκου της Βαυαρίας: "..για σας κλαίει κάθε καρδιά ευαίσθητος,για σας επιστροφή δεν υπάρχει..."

Μαρμάρινο ανάγλυφο αφιερωμένο στην θεά Άρτεμις 400-375 πΧ. Από τα εκθέματα που μου άρεσαν τα μάλα.

Στην γέφυρα Blackfriars με ξεφτισμένο vintage δερμάτινο, τσάντα βινύλ vespa, κασκόλ Marks&Spencer και μυξομάντηλο (tissue) στο χέρι.




Στην ίδια γέφυρα ο εστέτ και κοσμοπολίτης Κιμ μετά από μια τεράστια βόλτα σε μουσεία και γκαλερίες.

Από την pub Ten Bells. Είναι η pub στην οποία ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης "ψώνιζε" τα θύματα του.Το εσωτερικό της έχει μείνει σχεδόν ανέπαφο για εκατοντάδες χρόνια τώρα! Την σκάλα, που οδηγεί στις τουαλέτες, κοσμούν πρωτοσέλιδα του τύπου της εποχής(1888) που αναφέρονται στο "τέρας του East-End". H ατμόσφαιρα είναι ελαφρώς ανατριχιαστική και οι τουαλέτες μύρίζουν τόσο έντονα ναφθαλίνη που κατουράς κρατώντας την μύτη σου. Σε ένα τοίχο υπάρχει ένα μεγάλο ταμπλό με τα θύματα του Τζακ...

Soho bar! Άντε, και λίγο νυχτερινή ζωή! Εδώ με την Ιταλίδα που γνωρίσαμε σ' ένα Κινέζικο εστιατόριο. Στην χαρούμενη παρέα συμμετέχει και ένα τσούρμο Αργεντινών. Μην σας ξεγελάει το κέφι μου. Είναι απόλυτα προσποιητό (fake) για τις ανάγκες της φωτογράφισης, και μόνο.

Τα πραγματικά μου συναισθήματα, ήταν αυτά. (Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..)

Ο Κιμ προκαλεί τον ντιτέκτορα του δωματίου-κοτετσιού.(και τα νεύρα μου). Καλή αντάμωση Κιμ και ευχαριστώ για την επίσκεψη!

O Έλλην προοδεύει εις το εξωτερικόν!

Κατ΄αρχήν αυτό είναι το παραθύρι του δωματίου μου, η θέα μου προς τον έξω κόσμο και το καπνιστήριο μου. Διαθέτει άνοιγμα 15 εκ. (μετρημένων) ίσα ίσα για να βγάζεις το κουλό σου έξω και να κάνεις ένα τσιγάρο, ρίχνοντας ταυτόχρονα καχύποπτες ματιές προς τον smoke detector του δωματίου με έναν έκδηλο φόβο μην αρχίσει να τσιρίζει. (Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται όταν συμβεί!). Αυτή η καταπίεση κράτησε 10 ολόκληρες μέρες.Όμως ως γνωστό "Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει" οπότε μια ωραία βραδυά κάνω το μεγάλο βήμα και ανάβω το τσιγάρο ΜΕΣΑ στο δωμάτιο έχοντας το χέρι μου στο μπάνιο και φυσώντας τον καπνό προς τον μικρό απορροφητήρα που διαθέτει, για άλλους φυσικα λόγους... Ελάχιστες μέρες αργότερα έρχεται και το τελειωτικό χτύπημα απέναντι στο σύστημα (a shock to the system) με την αγορά και τοποθέτηση ενός μικρού ανεμιστήρα να στοχεύει κατευθείαν πάνω στον "ντιτέκτορα" και να τον βγάζει εκτός μάχης στέλνοντας του μια αύρα καθαρού αέρα... Να λοιπόν μια καθαρά Ελληνική χαζοπατέντα απέναντι στο άκαμπτο Βρεττανικό σύστημα . Έτσι λοιπόν ο Έλλην λαμπρύνει την Ελλάδα εις το εξωτερικόν!

Πάντως, ζωηρή εντύπωση μου έκανε το σχόλιο μιας μικρής Αμερικανίδας, προ ολίγων ημερών, όταν κατάφερα να οδηγήσω αυτήν και τις φίλες της (πιπινοβοσκός, κατά Στάθη) μέσα απ το "δαιδαλώδες" συγκοινωνιακό σύστημα του Λονδίνου στο club όπου θέλαμε να πάμε. Γύρισε λοιπόν και είπε κάτι του στυλ "ουαου η Ελληνική εξυπνάδα...!" Βρε, λες τελικά να έχουμε κάποια φήμη στο εξωτερικό;

Erasure-Royal Albert Hall- 25/9/2007

Χθες το βράδυ σ' αυτή τη συναυλία ένιωσα για πρώτη φορά την Αγγλία σαν το σπίτι μου. Ένα από τα most wanted 80's group, που δεν έχω δει, εμφανίστηκε στο πανέμορφο Royal Albert Hall . Μόλις οι Erasure βγήκαν στην σκηνή και ο Andy Bell έπιασε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει με πήραν τα ζουμιά μάγκα μου. Αν δεν συγκρατιόμουν θα άρχιζα να κλαίω με λυγμούς μου φαίνεται.
Βασικά έκαναν την παρουσίαση του νέου τους album αλλά δεν παρέλειψαν να πουν και τα κλασσικά ποπ αριστουργήματα τους όπως το ship of fools, love to hate you, sometimes, a little respect, breath of life, stop κτλ. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα καθώς σχεδόν όλοι ξέραν απ' έξω τους στίχους και οι ηλικίες στο κοινό κυμαίνονταν από 18 μέχρι 60 χρ. (Και φυσικά τα gay ζευγάρια με ξυρισμένο κεφάλι και αλά Εrasure στυλ ηταν άφθονα). Εγώ όπως πάντα όταν βλέπω ένα αγαπημένο μου group απασχολώ όλο το σώμα μου, δεν ξέρω τι να πρωτοκάνω. Το δεξί χέρι τραβάει videos-photos, το αριστερό λικνίζεται, το στόμα τραγουδάει και ό,τι απομένει χορεύει. Και φυσικά όπως πάντα όταν βλέπω ένα 80's συγκρότημα έχω πάντα αυτή την χαρά ανακατεμένη με μελαγχολία για μια εποχή που χάνεται ανεπιστρεπτί. Επίσης στο γυρισμό, κοντά στο Τραφάλγκαρ, ένας μαύρος έπαιζε στο δρόμο σαξόφωνο, αλλά τόσο ωραία, που αν είχα παρέα, άνετα θα καθόμουν για ένα μπουκαλι κρασί, εκεί στο πεζοδρόμιο, παρ' όλο το κρύο που έκανε.